"คารวะท่านนักปราชญ์!"
เมื่อเสียงตะโกนดังขึ้น เถี่ยหมัวก็โค้งตัวลงด้วยความเคารพ
หลังจากมองดูอสูรตนนั้นจากไปจนลับสายตา เถี่ยหมัวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะยกมือขึ้นตบมืออย่างแรง
ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะได้มีโอกาสรับใช้ท่านนักปราชญ์
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งตื่นเต้น
ถึงกับอดใจไม่ไหวลุกขึ้นเต้นรำ แต่ครู่ต่อมาเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้าขึ้นมองไปทางอาคารของสมาคมนักล่า พบว่าผู้บริหารของสมาคมกำลังมองเขาอย่างอึ้งไปหมด
เถี่ยหมัวรู้สึกเขินอยู่บ้าง แต่แล้วโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา เขาก็ตกใจเล็กน้อย จึงตัดสินใจกดรับสาย
"ท่านนักปราชญ์ไปแล้วหรือ?"
มีเสียงหนึ่งดังมาจากปลายสาย
"อืม เพิ่งจะจากไปเมื่อครู่!"
เถี่ยหมัวตอบ
"ท่านให้เจ้าทำเรื่องอะไร?"
เสียงนั้นถามอีกครั้ง
"ขอโทษด้วย ผมบอกไม่ได้!"
เถี่ยหมัวปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา
ท่านนักปราชญ์ไว้ใจเขา จึงให้เขาช่วยทำเรื่องนี้
เขา... จะไม่มีทางทรยศท่านนักปราชญ์เด็ดขาด
ถึงแม้ว่าสายนี้จะเป็นสายจากสมาคมนักล่าใหญ่ก็ตาม
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า: "เฮ้อ ก็ได้ สองสามวันนี้เก็บข้าวเก็บของให้เรียบร้อย แล้วไปรายงานตัวที่เมืองหลวงของแคว้น นายกสมาคมที่นั่นจะเป็นเจ้าเอง!"
เถี่ยหมัวชะงักไป ก่อนจะตอบว่า: "ครับ!"
พูดจบ เขาก็วางสาย จากนั้นกำโทรศัพท์ไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
......
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋ออกมาได้ระยะหนึ่ง ก็ปล่อยให้หน่วยลาดตระเวนกลับไป