“แค่นี้เอง…”
เจียงเสี่ยวไป๋พาหวังเชี่ยนเชี่ยนมาถึงหน้าประตูของสือเซ่าเฟิง แล้วชี้ให้ดู
“เสียงอะไรน่ะ?”
หวังเชี่ยนเชี่ยนได้ยินเสียง ‘อี๊ดอ๊าด’ ลอยมา แถมยังมีจังหวะสม่ำเสมออีก
“นี่มัน…”
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าลำบากใจ
ตอนเขาซื้อของกลับมา บังเอิญเห็นชายที่พวกเขากำลังติดตาม พาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในห้อง มันหมายความว่ายังไง เขาพอเดาออก
ก็เคยมีครั้งหนึ่ง เขาแอบอยู่ใต้เตียง ส่วนถังชิงพาผู้หญิงขึ้นมาสนุกกันด้านบน
แต่เรื่องนี้เขาอธิบายให้ฟังไม่ได้
เพื่อหลีกเลี่ยงความน่าอึดอัด เจียงเสี่ยวไป๋ให้หวังเชี่ยนเชี่ยนหลบไปข้าง ๆ แล้วเคาะประตู
เสียงอี๊ดอ๊าดหยุดลง
เจียงเสี่ยวไป๋เคาะอีกรอบ เสียงหงุดหงิดดังขึ้น: “ใครวะ!”
“เช็คมิเตอร์น้ำครับ!” เจียงเสี่ยวไป๋ตะโกน
“เช็คมิเตอร์น้ำบ้าอะไร!”
ในห้องตะคอกมา: “นี่มันรีสอร์ตโว้ย เดี๋ยวฉันออกไปจัดการแกแน่!”
สิ้นเสียง มีเสียงใส่ผ้าดังมา แล้วก็เสียงฝีเท้า ตอนเปิดประตู เจียงเสี่ยวไป๋พุ่งเข้าใส่ทันที
มือหนึ่งจับคอ จัดมุมกล้องถ่ายให้หวังเชี่ยนเชี่ยนได้ชัด ๆ หลายช็อต แล้วกดลงกับพื้น: “ปราบอบายมุข บอกมาเร็ว ๆ ว่าชื่ออะไร…”
“สือ…สือเซ่าเฟิง!” สือเซ่าเฟิงหน้าซีดเผือด
อีกฝ่ายแรงเยอะมาก
ว่าแต่ใครมา เขายังมองไม่ทันด้วยซ้ำ
“บัตรประชาชนล่ะ?”
เสียงเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
“ในกระเป๋าสตางค์บนโต๊ะ!” สือเซ่าเฟิงว่า
“อ้อ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า กดสือเซ่าเฟิงไปข้างเตียง