"มี... มีแมงมุมตัวใหญ่!"
เสียงของหวังเชี่ยนเชี่ยนสั่นเครือ เธอยกแขนชี้ไปทางหนึ่ง ส่วนหัวกลับซบอยู่ในอ้อมอกของเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่กล้ามอง
เจียงเสี่ยวไป๋กลืนน้ำลาย มองผิวขาวเนียนนั่นจนตาลาย หลังจากนั้นเขาถึงได้สติ มองไปทางที่หวังเชี่ยนเชี่ยนชี้
เป็นแมงมุมจริง ๆ
ตัวไม่เล็กเลย
แต่จากประสบการณ์ของเขา แมงมุมชนิดนี้ไม่มีพิษ จัดเป็นสัตว์ที่มีประโยชน์
เขาไม่ยื่นมือไปจับ แต่ใช้พลังจิตบังคับ แมงมุมตัวนั้นลอยขึ้นกลางอากาศและถูกส่งออกไปนอกหน้าต่าง โดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
"เอาล่ะ ไปแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดสายตามาที่คนในอ้อมกอด กลิ่นหอมอ่อน ๆ เย้ายวนใจยิ่งนัก
เมื่อเสียงของเขาดังขึ้น ร่างของหวังเชี่ยนเชี่ยนก็คลายความตึงเครียดลง
แต่...
ในหัวของเจียงเสี่ยวไป๋ ดันมีเนื้อเพลงท่อนหนึ่งดังขึ้นมา
'ช่วงที่อากาศเงียบเป็นที่สุด...'
ตอนนี้... มันเงียบเหลือเกิน
เสียงหัวใจเต้นของทั้งคู่ ได้ยินกันอย่างชัดเจน
ไม่รู้ผ่านไปกี่วินาที เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น: "อุ๊ย ตาผมทำไมมองอะไรไม่เห็นซะงั้น อุ๊ย... ใครผลักผม ใครผลักผมออกไป!"
เจียงเสี่ยวไป๋หลับตาแล้วถอยออกมา หลังจากเดินไปสองก้าว ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ประตูยังไม่ได้ปิด...
เขาหันกลับไป
ทันใดนั้นก็สบตากับหวังเชี่ยนเชี่ยนที่กำลังจะปิดประตูเหมือนกัน เสียงเพลงในหัวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง: "ช่วงที่อากาศเงียบเป็นที่สุด..."
เจียงเสี่ยวไป๋หลับตา แบกหน้าเข้าไป แล้วปิดประตูให้
กลับมาที่เดิม เจียงเสี่ยวไป๋ได้แต่ยิ้มขื่น