"แหะ ๆ เอาล่ะ สรุปว่าใส่พอดีก็พอ!"
เจียงเสี่ยวไป๋กระแอมแห้ง ๆ เพื่อเลี่ยงความอึดอัดต่อไป เขาเปลี่ยนเรื่องพลางสีหน้าจริงจังขึ้น "นึกถึงปัญหาขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง…"
"ปัญหาอะไร?"
หวังเชี่ยนเชี่ยนสงสัยเล็กน้อย
"นายกลัวแมลง แล้วขึ้นเขาไหวเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามอย่างจริงจัง
ใช่แล้ว เมื่อวานแมงมุมตัวเดียวทำให้หวังเชี่ยนเชี่ยนกลายเป็นแบบนั้น
และในป่าเขา สิ่งมีชีวิตแบบนี้ก็อุดมสมบูรณ์
หวังเชี่ยนเชี่ยนเหมาะจะเข้าป่าหรือเปล่า?
ปัญหานี้ควรค่าแก่การพิจารณาจริงจัง
หวังเชี่ยนเชี่ยนชะงักไป อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที "ฉะ…ฉันปรับตัวสักหน่อยก็ได้!"
พูดพลางเบือนหน้าไปทางอื่น
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นหวังเชี่ยนเชี่ยนแสดงท่าทีเช่นนั้น ก็กระแอมแห้ง ๆ อีกครั้ง "ปรับตัวบ้างก็ดี…"
"อื้ม!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนพยักหน้าแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก กลับเป็นว่าจัดเตียงให้เรียบร้อย จากนั้นเดินมาที่โต๊ะ เก็บหน้ากากทั้งสองอย่างประณีตใส่ถุง
สุดท้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ก็มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ "อาจารย์เจียง น่าจะยังต้องซื้อของอีกหน่อยนะคะ!"
"อะไร?" เจียงเสี่ยวไป๋ฉงนไปครู่หนึ่ง
"พวกเครื่องสำอางน่ะค่ะ!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนพูดขึ้น "แต่งแต้มสีสันให้หน้ากากแปลงโฉม จะได้ดูใกล้เคียงกับคนที่ปลอมตัวมากขึ้น!"
"อื้ม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า "ต้องซื้ออะไรบ้าง เดี๋ยวฉันออกไปอีกที!"
เมื่อวานตกลงกันว่าเก้าโมงจะเข้าหนานซาน
ตอนนี้ยังมีเวลาเหลือเฟือ