“แกกำลังจะพูดอะไรใช่ไหม?”
เฉิงยวนมองจี้เฟิ่งซีที่ทำท่าจะพูดแล้วก็หยุด ก็แค่นี้เธอก็สงสัยเต็มไปหมดแล้ว
“ไม่!”
จี้เฟิ่งซีหน้าแดงส่ายหัวปฏิเสธ แล้วก้มหน้าล้างต่อ
เพราะเธอรู้ว่าถึงจะพูดออกไป เฉิงยวนก็ไม่เห็นจะเชื่อ
แต่เธอแน่ใจว่าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องใช้วิธีอะไรสักอย่าง แอบซ่อนตัวอยู่ตรงไหนสักแห่งแน่นอน
แถมยังมองดูพวกเธออยู่ด้วย
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้ยินเสียงในใจที่เปรียบเทียบกันแบบนั้นหรอก
อยากให้พวกเธอออกไปงั้นเหรอ?
เธอไม่ออกให้ดูสิ
ยะยี่โดนมองมาแล้ว งั้นเธอก็จะจัดการผู้ชายคนนี้ให้สะใจ
เวลาค่อย ๆ เลือนผ่านไป
เจียงเสี่ยวไป๋อยากร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตา จะไปร้องทุกข์กับใคร?
แถมยังรู้สึกได้เลยว่าจี้เฟิ่งซีแกล้งทำเป็นตั้งใจอีกต่างหาก
ทาโลชั่นไปแล้ว ทำไมยังทาซ้ำอีกรอบ?
โมโหจริง ๆ!
เห็นสองคนนั้นยังไม่เลิก เจียงเสี่ยวไป๋จึงยื่นมือเข้าไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็แตะลงบนตัวจี้เฟิ่งซี
สัมผัสนุ่มลื่นละมุนมือ
“อ๊ะ!”
จี้เฟิ่งซีร้องตกใจเสียงหลุด
“เป็นอะไร?” เฉิงหยวิ่นงงงวย
“ไม่…ไม่มีอะไร!”
จี้เฟิ่งซีส่ายหัว เส้นผมสีดำพลิ้วไปตามแรงส่าย ใบหน้าแดงก่ำรีบล้างตัวให้เสร็จโดยเร็ว
เธอไม่คิดเลยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะกล้าขนาดนี้
สิบนาทีต่อมา ทั้งสองปิดฝักบัวแล้วเริ่มเช็ดตัว ต้องยอมรับเลยว่าฉากนี้ช่างน่าดูน่ามองเหลือเกิน
เจียงเสี่ยวไป๋บีบจมูกแน่น ขอร้องเลย ออกไปเร็ว ๆ ที!
อีกสิบนาทีผ่านไป ทั้งสองถึงได้สวมชุดนอน