“ให้บอกเจ้าสถาบันหน่อยไหม?”
เย่เหยียนชะงักอีกครั้ง
“วางใจเถอะ เจ้าสถาบันต้องสนับสนุนแน่!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมา
ดูจากท่าทีของหานจื่อเจี่ยนวันนี้ เขาคงยินดีให้บูหนีอันตายเพิ่มอีกสักสองคน
ดังนั้น เขาเชื่อว่าหานจื่อเจี่ยนต้องสนับสนุนแน่
อีกอย่าง หมอนั่นมีพลังระดับเคานต์ไม่ใช่เล่น ๆ เพื่อความปลอดภัยของนักเรียนคนอื่น ก็ควรเตรียมการล่วงหน้าด้วย
หากพลาดฆ่าไม่ตาย แล้วปล่อยให้บูหนีอันหนีรอดไปได้
ความเสี่ยงจะสูงมาก
แม้ตัวเขาเองคิดว่าสถานการณ์แบบนั้นจะไม่เกิดขึ้น
แต่กันไว้ก่อนก็ดี
เย่เหยียนเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนั้นก็พยักหน้าในที่สุด
“นายไปบอกคนบนหอประลองอื่น ๆ ด้วยแล้วกัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกจากโซฟา มองเย่เหยียนแล้วพูดว่า “บอกไปว่าฉันฝากมา น่าจะได้ผล…”
พูดจบก็มองศพแล้วบอกว่า “จัดการเรื่องนี้ก่อนด้วย!”
“อืม!”
เย่เหยียนพยักหน้า พยุงศพขึ้น แล้วดึงพรมเปื้อนเลือดออกมาด้วย
จากนั้นทั้งคู่ก็ไม่อยู่ต่อ พากันออกจากที่นี่ไป
ออกจากหอประลอง ทั้งคู่ก็กลับเข้าสู่สถานะซ่อนกายอีกครั้ง
มองเย่เหยียนจากไป เจียงเสี่ยวไป๋ละสายตากลับมา แล้วเดินไปทางสำนักหลู่
เมื่อถึงที่ที่ไม่มีคน เขาก็เลิกซ่อนตัว
กลับถึงสำนักหลู่ เจียงเสี่ยวไป๋ดูเวลา ก็พบว่าสองทุ่มครึ่งแล้ว