ยามบ่าย แสงแดดเจิดจ้า สาดส่องลงบนร่างช่างอบอุ่นสบายเสียจริง
อูชิงจู๋ประคองเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงสถานที่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้และพืชพรรณ
ที่นี่หอมอบอวล บรรยากาศงดงาม
ท่ามกลางไอเย็นที่พลิ้วไหว เมื่อทั้งสองเดินผ่าน จะเห็นดอกไม้และพืชพรรณเหล่านั้นกลายเป็นสีฟ้า กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งที่งดงามตราตรึง
สะท้อนแสงอาทิตย์ยิ่งดูเด่นสะดุดตา
อูชิงจู๋พาเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาในห้อง เมื่อมาถึงห้องนอน นางก็ค่อยๆ วางเจียงเสี่ยวไป๋ลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม
เมื่อสายตาจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตาสีฟ้าของนางก็ฉายแววแปลกประหลาด
สุดท้ายราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ นางกัดริมฝีปากแดงแล้วยื่นมือออกไปแตะชุดกระโปรงของตนเองอย่างช้าๆ
เมื่อกระโปรงยาวร่วงหล่นลง ผิวขาวเนียนดุจหยกก็เปลือยเปล่า สะท้อนอยู่ในแสงสีฟ้านั้นช่างงดงามพร่ามัว
นางยื่นมือหยกออกไป หายางรัดผมมารวบผมสีฟ้าไว้อย่างเชื่องช้า
เพียงการเคลื่อนไหวธรรมดาๆ ก็เผยให้เห็นสัดส่วนอันเย้ายวนได้อย่างสมบูรณ์
หลังจากทำทั้งหมดนี้ มือหยกของอูชิงจู๋ก็แตะไปที่เสื้อผ้าของเจียงเสี่ยวไป๋ สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด สุดท้ายก็กัดริมฝีปากแดงแล้วค่อยๆ ถอดออกทีละชิ้น
ตอนนี้นางได้เห็นรอยสักเปลวไฟที่แผ่ขยายออกพร้อมกับแสงประหลาดลึกลับ