"หวัง... เพื่อนร่วมชั้น!"
"อู... เพื่อนร่วมชั้น!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ตะกุกตะกักไปบ้าง สมองว่างเปล่าไปหมด
อยู่นานกว่าจะแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป เขากระแอมเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ดึงแขนออกมาอย่างระมัดระวัง
ทั้งสองคนพลิกตัวด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า หลับลึกต่อไปอีกครั้ง
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็นั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคิด
เกิดอะไรขึ้น ดูจากสภาพของทั้งสองคนก็รู้ได้ในพริบตา
ครั้งแรกนี่... หายไปแล้วงั้นเหรอ?
อยู่นาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มเจื่อน ๆ พอลงจากเตียงก็สวมเสื้อผ้า แล้วหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งมาคลุมให้ทั้งสองคนอย่างเบามือ
ถึงตอนนี้ เขาถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
เพราะทั้งสองคนช่างเย้ายวนใจเกินไป
ต่อให้ตอนนี้มองดู เขาก็ยังเลือดสูบฉีด แต่ไฟหลี...
หืม...
เจียงเสี่ยวไป๋นึกถึงไฟหลีของตัวเอง จู่ ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา
ตอนนี้มันสงบนิ่งไปแล้วงั้นเหรอ?
หนอนน้ำแข็ง...
หนอนน้ำแข็งก็สงบนิ่งไปด้วย
นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดขึ้นกับตัวเขาอย่างแน่นอน
ท่ามกลางความประหลาดใจ เจียงเสี่ยวไป๋มองดูคนทั้งสองที่เหนื่อยล้า ในใจก็อดสะเทือนใจไม่ได้
แม้จะเกิดอะไรขึ้น เขาจำไม่ได้ก็ตาม
แต่เขาจำได้ราง ๆ ว่าหนอนน้ำแข็งเคยมีพลังเหนือกว่า แต่หลังจากสงบลง สิ่งที่ตามมาคือความร้อนแรงไร้ขอบเขต
นั่นเหมือนตกอยู่ในทะเลเพลิง กระโดดออกมาไม่ได้เลยจริง ๆ
เห็นได้ชัดว่าในตอนนั้น สองคนนี้ดึงเขาขึ้นมา มอบสิ่งที่สำคัญที่สุดให้กับเขา
ต้องใช้ความกล้าหาญมากแค่ไหน เขาไม่กล้าจินตนาการ
นี่คือทั้งบุญคุณและความรัก...