"คำถามสุดท้ายของแก คงอยากถามถึงเจตจำนงวิญญาณสวรรค์เทียมตนนี้สินะ?"
ชายชรามองออกถึงความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋
"ใช่ครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะแหะๆ แล้วบอก "ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ!"
เขาแค่อยากรู้ล้วนๆ
ชายชรายิ้มบางๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็มีเสียงเพลงดังขึ้นจากตัวเขา เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา "รอสักครู่ ขอรับสายหน่อยนะ!"
พูดจบ ชายชราก็เดินออกไปจากห้องนั่งเล่น หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็นั่งรออย่างอดทน
จริงๆ แล้วเขาได้ยินเนื้อหาการสนทนา แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง
เขาแค่นั่งรอเฉยๆ
ประมาณสิบกว่านาที ชายชราก็เดินกลับมา กวาดสายตามาที่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง "ขอโทษที เสียเวลาไปหน่อย แกกำลังถามถึงเจตจำนงของบรรพชนเราอยู่ใช่ไหม?"
"ใช่ครับ!" เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
"เจตจำนงวิญญาณสวรรค์ของบรรพชนเราน่ะ จะว่าไปแล้ว มันก็ต่างจากปกติทั่วไปน่ะนะ!"
ชายชราลังเลเล็กน้อย ก่อนจะมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ แล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า "ได้ยินว่าเขาใช้ชีวิตอยู่กับดาบ เต้นรำกับดาบ! เพราะงั้นถึงเป็นเจตจำนงแห่งกระบี่ไง!"
"เจตจำนงแห่งกระบี่?"
สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ฉายแววประหลาด รูปแบบการแสดงออกมันจะเป็นยังไงกันนะ
เขายิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก แต่เพราะมันเป็นระดับบรรพชน ทางชายชราก็คงไม่เคยเห็นแน่ๆ เพราะงั้นเขาจึงไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม แค่มองชายชราแล้วถามว่า "แล้วถ้าเขาเจอคนที่มีเจตจำนงด้านดาบเหมือนกัน จะเกิดอะไรขึ้นครับ?"