"สิ่งนี้มีนามว่า วิญญาณสวรรค์เทียม!"
ชายชรามองท่าทีอยากรู้อยากเห็นของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วเอ่ยนามของไข่มุกสีขาวเม็ดนั้นออกมาในที่สุด
"วิญญาณสวรรค์เทียม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย "วิญญาณสวรรค์เทียม หมายความว่ายังไง?"
"เรื่องนี้ต้องพูดถึงวิญญาณดินและวิญญาณสวรรค์ก่อน!"
ชายชราเอ่ย "วิญญาณดินก็คือเจตจำนงของคนธรรมดาอย่างพวกเรา ส่วนวิญญาณสวรรค์คือเจตจำนงของธรรมชาติ!"
"ส่วนวิญญาณสวรรค์เทียม ก็คือวิญญาณดินที่เข้าใกล้เจตจำนงแห่งฟ้าดินอย่างไม่มีขีดจำกัด!"
สีหน้าของชายชราแฝงความเคร่งขรึม "สิ่งนี้เป็นมรดกที่บรรพชนท่านหนึ่งของสำนักวิญญาณอาวุธของเราทิ้งไว้หลังมรณภาพ ภารกิจของเราก็คือการอารักขามันไปยังสำนักของเรา!"
"เข้าใจแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋กระจ่างขึ้น แต่ก็อดถามต่อไม่ได้ "แล้วเจตจำนงมันมีประโยชน์อะไร? มันก็แค่ความคิดไม่ใช่หรือ?"
ถ้าไม่ได้สัมผัสกับร่างกายวิญญาณ เขาก็คงไม่ได้ข้องเกี่ยว
แต่พอได้สัมผัสแล้ว สมองเขาก็เต็มไปด้วยคำถาม
"คนทุกคนล้วนมีเจตจำนง..."
ชายชราครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูด "เจตจำนงสูงหรือต่ำเป็นตัวกำหนดว่าเส้นทางของเจ้าจะไปได้ไกลแค่ไหน และเมื่อเจตจำนงไปถึงระดับหนึ่ง ก็จะสัมผัสธรรมชาติได้ นั่นคือพวกที่เราเรียกกันว่าผู้มีพลังพิเศษนั่นเอง!"
"หา?"
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจ แล้วถามต่อ "แล้วคนที่มีพลังพิเศษตั้งแต่เกิดล่ะ?"