สิบนาทีกว่าผ่านไป
จีเฟิ่งซีลอยค้างกลางอากาศ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว จ้องมองเข็มห้าสีวิญญาณพลางหลับตางามใสบริสุทธิ์คู่นั้น
ไอ้ตัวแสบนี่
น่ารำคาญ! น่ารำคาญ! น่ารำคาญ!
น่ารำคาญที่สุด!
เจียงเสี่ยวไป๋เผยรอยยิ้ม
สมกับที่ตรงไปตรงมาได้ผลดีจริง ๆ
ทันใดนั้นเข็มวิญญาณเคลื่อนไหว ขณะที่เข็มสอดเข้าสู่จุดฝังเข็มของจีเฟิ่งซี สีหน้าของเขากลับกลายเป็นเคร่งขรึม
ครั้งสุดท้ายแล้ว
ยังไงก็ต้องรักษาผู้หญิงคนนี้ให้หายขาดให้ได้
กาลเวลาค่อย ๆ ผ่านไป เข็มวิญญาณห้าสีกระเพื่อมไหวนานกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย
จากนั้นจึงแปรเปลี่ยนเป็นหยินหยาง
ด้วยการรักษาที่ให้กับจีเฟิ่งซี
ตอนนี้เขาใช้เข็มไท่ไป๋เสวียนได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ
หมุนวนดุจภาพหยินหยางแปดทิศปรากฏขึ้น ขณะช่วยประสานสมดุล เหงื่อเริ่มหยดลงมา
เมื่อเข็มสุดท้ายปักลง เจียงเสี่ยวไป๋ใช้พลังจิตเคลื่อนไหว นำร่างของเธอลงมา
แต่ในชั่วพริบตา จีเฟิ่งซีกัดฟันแน่นพลิกตัวหลบ
เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจดี จากนั้นท่ามกลางเสียงร้องตกใจของหญิงสาว เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขน
หลังการรักษาลดบวมเสร็จ
บนขาของเขาก็ปรากฏรอยฟันเพิ่มอีกรอย
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ เพียงเอ่ยขึ้นว่า "ยื่นมือมาให้ฉัน!"
"ไม่ยื่น!" จีเฟิ่งซีเบือนหน้าหนี
"ดี ๆ นะ!" เจียงเสี่ยวไป๋ดีดนิ้วลงบนศีรษะของหญิงสาว
จีเฟิ่งซีหน้าแดงระเรื่อ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยื่นมือออกไป