“เหอะๆ ฉันกล้าไม่กล้า เธอยังไม่รู้อีกเหรอ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยกยิ้มขึ้น มองไปทางด้านหลังของจีเฟิ่งซี
“เธอมองทางไหนน่ะ เชื่อไหมว่าฉันก็ต้องควักลูกตาเธอออกมาเหมือนกัน”
จีเฟิ่งซีสังเกตเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางด้านหลังของเธอ ใบหน้าก็แสดงความขุ่นเคืองออกมา
ดวงตาคู่นั้นที่สดใสจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
เธอจำได้ว่ากงซินเยว่เคยพูดคำนี้
“งั้นขอรบกวนอาจารย์จีช่วยตรวจให้ผมหน่อยนะครับ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเต็มหน้า
ไม่รู้ทำไม เขาถึงเห็นเงาของเฉิงหยวิ่นบางอย่างในตัวจีเฟิ่งซี
ผู้หญิงคนนั้น...
วันนี้หาเวลาติดต่อสักหน่อยแล้วกัน
“งั้นเธอเข้ามาใกล้หน่อย”
จีเฟิ่งซีประนีประนอมในที่สุด
เจียงเสี่ยวไป๋ขยับเข้าใกล้จีเฟิ่งซีขึ้นอีกนิด สูดกลิ่นหอมจางๆ เข้าไป พลางถามด้วยท่าทีแปลกๆ ว่า “ผมต้องทำอะไรบ้างครับ”
“ไม่ต้อง”
จีเฟิ่งซีพูดพลางยกมือหิมะขึ้น ในห้องพลันมีสายลมโชยอ่อน
เมื่อมันรวมตัวกันที่กลางฝ่ามือของจีเฟิ่งซี ก็ประทับลงบนหน้าอกของเจียงเสี่ยวไป๋ทันที
ทันใดนั้น ก็มีกระแสลมหมุนพัดวนรอบตัวเจียงเสี่ยวไป๋
เมื่อกระแสลมหมุนนี้รวมตัวกัน ก็เกิดกระแสลมหมุนที่สองขึ้นอีก
จีเฟิ่งซีแสดงสีหน้าแปลกประหลาด
เจียงเสี่ยวไป๋นี่เปิดประตูสองบานจริงๆ เหรอ
แต่ทันทีที่คิดมาถึงตรงนี้ ปากเล็กๆ ของจีเฟิ่งซีก็อ้าออก เพราะกระแสลมหมุนที่สามปรากฏขึ้นในตอนนี้
สามประตูเหรอ
ไม่ใช่ เพราะกระแสลมหมุนที่สี่ก็ปรากฏตามมาติดๆ
จีเฟิ่งซีเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ