เขตเขาหลังบ้าน
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ในพื้นที่ค่อนข้างโล่ง
เป่าลมหายใจออกเฮือกหนึ่ง แล้วยื่นแกนแอปเปิลในมือให้จีเฟิ่งซี "ถือให้หน่อย!"
จีเฟิ่งซีหน้าแดงก่ำ
ไอ้ตัวแสบ!
แม้จะคิดอย่างนั้น แต่นางก็รับมาไว้ในมือ
และทันทีที่นางรับมา ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ก็พุ่งออกไปแล้ว
พลังปราณถูกระดมในยามนี้
ร่างเคลื่อนตาม
หากพลังปราณสามารถดึงดูดธรรมชาติได้จริง เช่นนั้น...
ประกายตาเจียงเสี่ยวไป๋วาบวับ กระโจนขึ้น ในชั่วขณะที่ยกมือขึ้น ฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดไปข้างหน้า
ภายใต้พลังปราณที่ขับเคลื่อน รอยฝ่ามือนั้นราวกับกวนพลังธรรมชาติ ไม่จางหาย ยังคงดั่งฝ่ามือผ่าลงบนพื้น
ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่น หินผาแตกละเอียด
ในแววตาพิศวงของเจียงเสี่ยวไป๋ มิติสั่นไหวเป็นคลื่น กระบี่ยาวเล่มหนึ่งถืออยู่ในมือ
กระบี่เล่มนี้เป็นกระบี่ชั้นเยี่ยมจากคลังตำราของสำนักยุทธ
เมื่อกำไว้ในมือ ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นคมอันน่าตกตะลึง
"เงาสะบั้น!"
เจียงเสี่ยวไป๋ลองใช้วิชาลับที่นักรบซามูไรผู้นั้นมอบให้
ร่างเคลื่อนไหว
เงากระบี่นับร้อยสายแผ่ขยายในยามนี้ ผสานพลังธรรมชาติ รวมเป็นร้อยสาย
ดังกัมปนาท ฟาดลงบนพื้น ปรากฏรอยกระบี่ร้อยรอย
เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง ถอยร่างกลับมา ยืนตรงหน้าจีเฟิ่งซีอีกครั้ง "ดูท่าจะเป็นอย่างที่เจ้าว่า! พวกเรากลับกันเถอะ!"
พูดจบ เพิ่งเดินได้สองก้าว ก็หันศีรษะไปมองจีเฟิ่งซี "นี่เจ้าแอบทิ้งขยะ!"
จีเฟิ่งซีฟังแล้ว ซ่อนมือหิมะทั้งคู่ไว้ข้างหลัง เอียงคอพลางว่า "เจ้าเข้าใจอะไร เรื่องนี้เรียกว่าเกิดจากธรรมชาติ ก็คืนสู่ธรรมชาติ!"