"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมาก!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองต้นไม้โบราณที่หลับใหล ไม่สนใจว่ามันจะได้ยินหรือไม่ หลังโค้งคำนับต้นไม้นั้นอีกครั้ง เขาจึงพาหวงหลิงเยว่เลือกที่จะจากมา
แน่นอนว่าการจากครั้งนี้ไม่ใช่การไปจริง ๆ
แต่คือการเก็บต้นไม้ที่เหลือทั้งหมดให้เรียบร้อย
จนผ่านไปสามวัน เจียงเสี่ยวไป๋ถึงจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นจริง ๆ แล้วพาหวงหลิงเยว่มุ่งหน้าไปยังเขตหมอกหนาที่เคยเข้ามา
แต่เพราะเป็นเวลากลางวัน บริเวณนี้จึงยังมองไม่เห็นหมอก
ช่วงนี้ เขาจึงพาหวงหลิงเยว่นั่งรออยู่ตรงนั้น
ระหว่างนั้น เจียงเสี่ยวไป๋มองหวงหลิงเยว่แล้วยิ้ม "คุณหญิงหวง ครั้งนี้ลำบากคุณแล้วนะ ที่ตามผมเข้ามาแล้วต้องทนกับความน่าเบื่อแบบนี้"
หา?
หวงหลิงเยว่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่หรอก ฉันรู้สึกว่ามันดีออก"
พูดจบ ดวงตาคู่นั้นก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "กลับเป็นนายต่างหาก ที่ไม่รังเกียจที่ฉันตามมาแล้วช่วยอะไรไม่ได้ก็พอแล้ว"
"จะเป็นไปได้ยังไง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วอดส่ายหน้าไม่ได้ "ผมขอบคุณคุณแทบไม่พอ ด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมก็คงไม่คิดที่จะทิ้งตราประทับไว้ให้ต้นไม้บรรพบุรุษ"
ใช่แล้ว ในช่วงเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาเคยเล่าปัญหาของต้นไม้บรรพบุรุษให้หวงหลิงเยว่ฟัง
นางช่วยให้ต้นไม้วิญญาณน้อยที่ติดตามมันวิวัฒนาการได้ แถมยังสอนตราประทับวิญญาณของชนเผ่าป่าเถื่อนให้มัน ส่วนเขาล่ะทำอะไรได้?
หวงหลิงเยว่ให้คำแนะนำเขาหนึ่งข้อ
หาทางยืดอายุของต้นไม้โบราณต้นนี้ และถ้าเป็นไปได้ ก็พามันออกไปจากที่นี่ด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะคำแนะนำนี้ เขาเกือบลืมเรื่องการตื่นของสายเลือดตระกูลเจียงของตัวเองไปแล้ว