เวลาผ่านไป
เมื่อใกล้ครบกำหนดหนึ่งเดือน
ภายนอกดินแดนโบราณซวีหลิง หนึ่งในจุดเทเลพอร์ต มีสองร่างค่อยๆ ร่อนลงมา
ก็คือเจียงเสี่ยวไป๋และหวงหลิงเยว่ที่มาถึงช้า
มองไปรอบๆ ที่นี่ไม่มีผู้คนแล้ว ดูเงียบเหงา
ดูท่าคนที่ควรออกไปก็ออกไปหมดแล้ว!
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
พูดจบ เขาเองก็อดถอนหายใจอย่างรู้สึกเสียดายไม่ได้
อันที่จริง ตอนแรกเขาคิดว่ากำหนดเวลาหนึ่งเดือนนานเกินไป
ไม่คิดว่าตัวเองจะล่าช้าจนถึงที่สุด และยังรู้สึกว่าเวลาสั้นไปอีก
ใช่แล้ว เขตหลิงซวีโบราณแห่งนี้ใหญ่กว่าที่เขาคิด ดังนั้นเขาจึงเลือกแต่ของดีๆ วิญญาณโบราณและวิญญาณหลิงซวีเก็บมาได้ประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบตัว
วิญญาณที่มีสติปัญญามีมากกว่าหน่อย ประมาณร้อยกว่าตัว
แต่ถ้าเวลาอนุญาต เขายังทำได้มากกว่านี้ ตอนนี้ก็ได้แต่เสียดาย
พวกเราไปกันเถอะ!
เจียงเสี่ยวไป๋หันไปพูดกับหวงหลิงเยว่ข้างกาย
อื้ม!
หวงหลิงเยว่ตอบรับเบาๆ
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไรมาก พาหวงหลิงเยว่ก้าวเข้าไปในจุดเทเลพอร์ต
ก้าวเข้าไปในพริบตา ก็มาถึงด้านนอกทันที
ตอนนี้พอดีเป็นเวลากลางวัน เที่ยงตรง พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า
ออกมาจากเขตหลิงซวีโบราณอันมืดมิด รู้สึกเหมือนถูกเปิดม่านหมอกออกจริงๆ
ความอึดอัดในใจก็โปร่งโล่งขึ้นในตอนนี้
แต่บริเวณสนามแข่งขันทั้งหมดดูเงียบเหงาไปหน่อย