“อืม ราชวงศ์น่ะเป็นสุดยอดของจงโจวเลยนะ!”
โหลวหยางพูดขึ้นว่า “เพราะฉะนั้นถ้าเข้าใจศิลาจารึกนี่แล้ว ก็ไปเมืองศิลาจารึกได้เลย!”
“โอ้...”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ
ในเมื่อโยงใยกับราชวงศ์แล้ว
เขาก็ต้องทำให้ได้แล้วล่ะ
คิดพลาง เจียงเสี่ยวไป๋มองฟ้าดู ก็ขี้เกียจย้ายไปไหนแล้ว เพราะบรรยากาศที่นี่ดีจริง ๆ
เขาหันไปทางโหลวหยาง “ค้างที่นี่เถอะ!”
“ไม่ล่ะ!”
โหลวหยางฟังแล้วส่ายหัวทันที “ที่นี่เป็นของหัวหน้า ผมจะมาอยู่ได้ยังไง ผมกลับก่อนดีกว่า!”
เขาก็รู้ว่าอยู่ที่นี่สบาย
แต่เขารู้ตัวดี เขาพึ่งเจียงเสี่ยวไป๋ไปตลอดไม่ได้
สุดท้ายก็ต้องเดินด้วยตัวเอง
เพราะงั้นตั้งแต่แรกเริ่ม เขาก็ต้องยึดความเชื่อนี้ไว้ให้มั่น
ถึงจะไปได้ไกลกว่านี้
ถ้าเอาแต่ตามเจียงเสี่ยวไป๋ไปเรื่อย ความเชื่อเขาต้องสั่นคลอนแน่
เพราะไม่ต้องพยายามอะไรเลย
เจียงเสี่ยวไป๋มองความในใจของโหลวหยางออก ตอนโหลวหยางจะไป เขานึกอะไรขึ้นได้ ยกมือส่งหินวิญญาณให้โหลวหยางสิบก้อน
โหลวหยางเห็นก็หน้าเปลี่ยน รีบปฏิเสธ “ไม่ได้ ของมันแพงเกินไป!”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ฟัง ยัดใส่อกโหลวหยางเลย พลางยิ้ม “ตั้งใจหน่อยนะ!”
แววตาโหลวหยางสั่นไหว สุดท้ายก็ไม่ปฏิเสธอีก มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพยักหน้าหนักแน่น “ขอบคุณนะ!”