วันรุ่งขึ้น
ฟ้าสว่าง
เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาตื่น
เห็นเสี่ยวอีซบอยู่บนตัวเขา ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
เพราะเมื่อวานเขารับรู้ได้ชัดเจน
ว่าเด็กคนนี้ย่องมาทีหลัง
แต่ตอนนั้นเขาเหนื่อยล้าสุดขีด ถึงอยากให้เด็กคนนี้ออกไปก็ทำไม่ได้
เห็นตอนนี้เสี่ยวอีหลับอย่างมีความสุขอยู่บนตัวเขา เขาก็ไม่รบกวน ได้แต่นอนนิ่ง
และเขายังตั้งใจสัมผัสดู
พบว่าจิตใจเขากระปรี้กระเปร่าจริง ๆ
หรือว่าจะเกี่ยวกับเสี่ยวอีจริง ๆ?
ระหว่างที่เขาครุ่นคิด แมวเก้าหางก็กระโดดออกไปข้างหนึ่ง จ้องมองเขาพลางพูดว่า "เมื่อวานข้าเห็นตราประทับของจิ้งจอกน้อยปรากฏอีกครั้ง!"
"ข้าว่าที่ข้าคิดน่าจะถูก!"
แมวเก้าหางหัวเราะ "เจ้าเด็กนี่ต้องจงใจออกมาช่วยเจ้าแน่ ไม่งั้นก่อนหน้านี้เข้าไปแล้ว ไม่มีทางวิ่งออกมาอีก!"
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ
แววตามีความประหลาด
เขาก็รู้สึกว่าความเป็นไปได้นั้นมีสูงขึ้น
แต่เขาคิดว่าถามเจ้าตัวดีกว่า
ครุ่นคิดไป เขาก็รออย่างใจเย็น
กระทั่งเวลาเก้าโมง เสี่ยวอีจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เงยหน้า หูขนปุยขยับ จากนั้นก็นึกได้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จ้องมองเธออยู่
เสี่ยวอีชะงัก ใบหน้าแดงขึ้นทันที รีบพุ่งออกจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋
"นายท่าน ฉัน..."
เสี่ยวอีส่งเสียงพูด พูดพลางหลบสายตาอย่างชัดเจน
สุดท้ายพูดไม่ทันจบ ก้มหน้าลงเอง ทำท่าเหมือนทำผิด