หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋พาเสี่ยวอีมาถึงสถานที่เลี้ยงสัตว์อสูรอีกครั้ง
ตอนเข้ามา เขาพบว่าลวี่โหมวและชายแก่หลังค่อมอยู่ที่นั่นทั้งคู่
เขารู้ว่าช่องว่างที่เขาใช้โดยตรงนั้นยากจะถูกตรวจพบ
แต่เพื่อความระมัดระวัง เขาก็ยังพาเสี่ยวอีอยู่แถวนอกสุด
ส่วนด้านใน ชายแก่หลังค่อมมองขวดเลือดในมือแล้วพูดว่า “นกหลิน? มาจากไหน?”
“เช้านี้ข่าวแพร่ไปทั่ว นกหลินของสำนักล่าอสูรต้าเหยี่ยนตายอยู่ไม่ไกลจากสำนักอี้หวู่ แต่ยังไม่แน่ชัดว่าใครเป็นคนทำ ที่แน่ๆ คือถูกสัตว์อสูรทำร้าย!”
ลวี่โหมวมองชายแก่หลังค่อมแล้วพูดว่า “แล้วนกหลินตัวนี้ก็ขาดหัวไปพอดี เป็นฝีมือสัตว์อสูรตัวนั้นของนายหรือเปล่า?”
ตอนที่ลวี่โหมวพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็มองแมวเก้าหางบนไหล่ของเขาด้วยสายตาประหลาดๆ
เจ้าตัวนี้กัดมาเมื่อวาน
แมวเก้าหางเห็นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำท่าแบบจนใจ
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ละสายตากลับ ดวงตาก็มีแววแปลกประหลาด
ดูท่าชายแก่หลังค่อม นอกจากจะเลี้ยงอสูรแล้ว ยังมีสัตว์อสูรอีกตัว
แล้วดูเหมือนจะแข็งแกร่งไม่เบาเหมือนกัน
“ไม่ใช่!”
เสียงของชายแก่หลังค่อมดังขึ้น พลางส่ายหัว ดวงตาก็มีแววประหลาดเช่นกัน “เมื่อวานต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ดูเหมือนระยะนี้ต้องระวังตัวหน่อยแล้ว!”
พูดจบ ชายแก่หลังค่อมก็เทเลือดนกหลินขวดนั้นลงในสระ
ลวี่โหมวรับคำแล้วพูดว่า “เมื่อวานตอนมานายไม่อยู่ ฉันมีข่าวดีจะบอก!”
“ข่าวดีอะไร?”
ชายแก่หลังค่อมได้ยินก็เริ่มสนใจขึ้นมาทันที
“เมื่อวาน ตามคำสั่งของเฉียนหยาง คนและอิทธิพลทั้งหมดออกไปล่าสัตว์อสูรข้างนอก ซ่งเหลียนพาคนสองคนออกตามหานาย!”