เจียงเสี่ยวไป๋ผูกเชือกรองเท้าให้เธองั้นเหรอ?
ทันใดนั้น ในใจของกงซินเยว่ก็เกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
ดวงตาคู่นั้นเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง แล้วเริ่มกินข้าว
แม้เธอจะไม่ยอมรับ แต่อาหารที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำ รสชาติก็ดีจริง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
กงซินเยว่กินอิ่มแล้ว หันไปมองกงจิ่นแล้วพูดว่า "ท่านปู่ หนูอิ่มแล้ว ท่านกับ... ท่านอาเล็กดื่มต่อนะ"
พูดจบ กงซินเยว่ก็ออกไปก่อน
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋กับกงจิ่นยังนั่งดื่มกันต่อ
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ พอเหล้าหมดขวดหนึ่ง ทั้งสองคนถึงหยุด
ตอนนั้น เจียงเสี่ยวไป๋เก็บกวาดเอง พอเสร็จแล้วมาที่ห้องนั่งเล่น พบว่ามีเพียงกงจิ่นนั่งคนเดียว จิบชาอย่างสบายอารมณ์
"เสี่ยวเยว่ไปพักชั้นสองแล้ว"
กงจิ่นเห็นความสงสัยของเจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดขึ้น "ยังมีเวลา ถ้าอย่างนั้นอาจารย์อาวุโสเล็กไปพักชั้นสองสักหน่อยไหม"
พูดพลางหยุดนิดหน่อย "ห้องนอนแขกอยู่ห้องที่สามทางซ้ายมือ"
เจียงเสี่ยวไป๋ยกนาฬิกาดูเวลา ยังเช้าอยู่จริง ๆ
เวลานี้กลับโรงเรียนก็นั่งเฉย ๆ ถ้าอย่างนั้นนอนสักหน่อยดีกว่า
เขาจึงขึ้นมาที่ชั้นสอง
ตอนเดินตรงไปห้องนอนแขก เขาพบว่าห้องตรงกลางประตูเปิดอยู่
กงซินเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ ในมือยังถือภาพวาดของเขาดูอยู่
เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลนิดหน่อย แล้วเดินเข้าไป เคาะประตูเบา ๆ