“คุณ...”
กงซินเยว่ยิ่งโกรธหนัก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่นอนอยู่ข้างล่าง สายตาของเขาขยับตามขึ้นลง เธอกัดฟันกรอดแล้วถอยออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋กลืนน้ำลาย
ไม่ได้โม้เลย ใหญ่จริง ๆ ด้วย
ถึงแม้จะลุกขึ้นนั่งแล้ว สายตาของเขาก็ยังอดเหลือบมองไม่ได้
“ถ้าคุณยังมองอีก เชื่อไหมฉันจะควักลูกตาคุณออกมา!” กงซินเยว่จ้องเขม็ง
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะแห้ง ๆ แล้วรีบดึงสายตากลับมาในที่สุด
แต่สีหน้ายังคงแฝงความทึ่ง
“ยังไงก็ตาม เรื่องที่คุณจะไปสำนักใหญ่ ฉันไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่!”
เสียงของกงซินเยว่ดังขึ้น: “เรื่องนี้ฉันจะไปคุยกับท่านผู้อาวุโสหาน!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองกงซินเยว่ จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า: “คุณเป็นห่วงผมเหรอ?”
สิ้นคำพูด คิ้วของกงซินเยว่ก็แสดงความตื่นตระหนกทันที ครู่นึงต่อมาก็มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชา: “คุณคิดมากไปแล้ว ฉันแค่รู้สึกว่าคุณไปตอนนี้มันไม่ค่อยเหมาะสม!”
“ฮ่า ๆ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็หัวเราะทันที
“ถ้าคุณหัวเราะอีก เชื่อไหมฉันจะตีคุณ!” กงซินเยว่เต็มไปด้วยสีหน้าโกรธ
และระหว่างที่พูด สายฟ้าสีดำก็ลอยขึ้นมาในตอนนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นภาพนั้นก็มีสีหน้าตื่นเต้น พร้อมกับถามอย่างสงสัยว่า: “เจ้าสายฟ้าดำนี่มันเป็นอะไรกันแน่?”
“ไม่เกี่ยวกับคุณ!”
กงซินเยว่พูดอย่างเย็นชา แต่ก็ยังพูดต่อว่า: “พลังเหนือธรรมชาติของฉันเอง! การเปลี่ยนสายฟ้ามลทิน!”