“ไอ้นี่มันอะไรของมัน!”
อี้เหวินมองดูลูกแก้ววิญญาณปราณ ใบหน้าเปลี่ยนไปไม่หยุด
ที่จริง พวกเขาต่างสังเกตเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งแต่ยังที่ม่านพลังป้องกันไม่ถูกทำลาย
ยิ่งไปกว่านั้น ผ่านแมวเก้าหางและหงส์ทอง ยิ่งยืนยันตัวตนของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ชัดเจน
ที่พวกเขาไม่อยากเข้าไปทักทาย ก็เพื่อเลี่ยงความอึดอัดใจของตัวเอง เพราะทั้งคู่เคยถูกเจียงเสี่ยวไป๋กดขี่มาแล้ว
ตอนนี้มองดูลูกแก้ววิญญาณปราณเหล่านั้น ทั้งสองต่างเงียบงันไป
อี้เหวินนึกถึงโดยไม่รู้ตัวถึงความดูถูกเมื่อครั้งแรกที่พบเจียงเสี่ยวไป๋ที่สำนักวิญญาณอาวุธ
นึกถึงความโกรธเมื่อครั้งที่สองที่โบราณสถานซูหลิง ถูกเจียงเสี่ยวไป๋ฟาดปลายแข้งจนกระเด็นไป
และนึกถึงครั้งที่สามที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ที่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋ในร่างการปลอมใบหน้าฟาดกระเด็นเช่นกัน พร้อมความดิ้นรน!
แต่ครั้งนี้ เขาหมดหวังจริง ๆ แล้ว
ไอ้นี่มัน มันเป็นมนุษย์กันจริงเหรอ?
ฟางเซียนกำหมัดแน่นจนข้องมือขาวซีด ดูเหมือนยังไม่ยอมแพ้ แต่เมื่อกำปั้นคลายออก ก็ชัดเจนว่าสุดท้ายเลือกยอมจำนน
ด้านอีกฟาก จวี้เหลียนและเหมย์ตานชิงมองตามทิศทางที่เจียงเสี่ยวไป๋จากไป ต่างถอนใจในใจเช่นกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ ก็ยังเป็นเจียงเสี่ยวไป๋คนเดิมจริง ๆ!
“ท่านชาย ลูกแก้ววิญญาณปราณอย่าเพิ่งแจกอีกเลย!”
ด้านนี้ ซัวโลกลั้นอะไรบางอย่างไว้ ตามหลังเจียงเสี่ยวไป๋ไปพลางเกลี้ยกล่อมไม่หยุด
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว พยักหน้าตอบว่า “วางใจเถอะ ฉันผู้เป็นท่านชายมีสติ”