“อะไรนะ?”
ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดชะงัก คิ้วพลันเลิกขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาฉายแววงุนงง
ตั้งแต่พวกเขาเข้ามาจนถึงตอนนี้ เวลาที่ผ่านไปทั้งหมดไม่มีทางเกินยี่สิบนาทีแน่นอน
ทำไมลูกแก้ววิญญาณปราณของเขาถึงแตกเร็วขนาดนี้?
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เขา สายตาของซัวโล หนานเอียน และแม้แต่เซี่ยวจย่งจย่งก็ฉายแววประหลาดใจเช่นกัน
เพราะลูกแก้ววิญญาณปราณของพวกเขายังอยู่ดี
“เกี่ยวข้องกับพวกเราหรือเปล่า?”
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้นเอง
ตลอดทางมันกับฟีนิกซ์ทองไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ นั่นหมายความว่าทั้งสองช่วยแบ่งเบาภาระการใช้ลูกแก้ววิญญาณปราณของเจียงเสี่ยวไป๋ไปด้วย
“เกี่ยวอยู่ แต่ไม่น่าจะทำให้มันหดสั้นลงเร็วขนาดนี้!”
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เขาก็นึกสงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหญิงสาวเงาร่างที่อยู่ข้างหลังตนหรือไม่
แต่ไม่นานเขาก็ส่ายหน้า
ช่างมันเถอะ
เขามีตั้งแสนเม็ด แถมยังสร้างขึ้นมาเองได้อีกด้วย
เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย
ลูกแก้วอีกเม็ดลอยขึ้นมาในทันที นำหน้าพวกเขาพุ่งต่อไปยังที่สูงกว่า
ยี่สิบนาทีต่อมา พวกเขาค่อย ๆ เห็นเงาร่างของคนอื่นปรากฏขึ้น
ตอนนี้คนเหล่านั้นกำลังถูกสัตว์อสูรขัดขวาง
สัตว์อสูรโผล่มาทีละตัว แม้พลังจะไม่แข็งแกร่ง แต่จำนวนของพวกมันก็ทำให้คนรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
นอกจากนี้เจียงเสี่ยวไป๋ยังสังเกตเห็นอีกเรื่อง สัตว์อสูรเหล่านี้ดูราวกับทำตามคำสั่งบางอย่าง พวกมันมุ่งตรงไปหาลูกแก้ววิญญาณปราณโดยเฉพาะ
เจอปุ๊บก็กลืนปั๊บ แถมยังกลืนได้รวดเร็วมาก
ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือสัตว์อสูรพวกนี้กลืนเสร็จก็วิ่งหนีไปทันที