หนานเอียนตอนนี้ใบหูทั้งสองข้างแดงซ่าน
ดวงตาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ อยากจะตะโกนว่าให้ไปตายซะ!!
ครั้งก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาจูบเธอเองก็ยังพอรับได้อยู่หวัง
แต่ตอนนี้คนที่เป็นฝ่ายลงมือก่อนคือเธอต่างหาก ความหมายของมันเลยเปลี่ยนไปในทันที
แต่พอนึกถึงซัวโลที่อยู่ข้าง ๆ และตัวตนที่เจียงเสี่ยวไป๋ปกปิดไว้ หนานเอียนกัดริมฝีปากสีแดง สุดท้ายก็หลับตาลง แล้วเอนเข้าไปหอมแก้มเจียงเสี่ยวไป๋อย่างรวดเร็ว
แต่ตอนที่ริมฝีปากแตะต้อง เธอกลับตัวสงบไปชั่วขณะ ทำไมรู้สึกแปลก ๆ ...
เมื่อลืมตาขึ้นมองใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็อึ้งอีกรอบ
ไอ้บ้านี่!
มันหันหน้าหนี?
"หอมชะมัด!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดไปก็ยิ้มขมขื่น
เขารู้ดีว่าบัคส์จำเป็นต้องหันหน้าหนีแบบนี้แน่นอน
ดังนั้นเขาเลยหันตามไปด้วย
ว้าว!
แมวเก้าหางกับหงส์ทองอุทานพร้อมกัน
ซัวโลข้าง ๆ ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ นิสัยของนายท่านของเขานี่แทบไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ!
แต่ผู้หญิงในที่สุดก็มักจะเป็นตัวฉุดรั้ง
ตอนนี้อาจยังไม่เจอปัญหา แต่สักวัน...
ระหว่างที่เขาถอนใจในใจ หนานเอียนถอยหนีออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วดวงตาจ้องเขม้มที่เจียงเสี่ยวไป๋ ยื่นมืองามออกไปหนีบตัวเขาอย่างแรง
เจียงเสี่ยวไป๋ปวดจี๊ด แต่กลับยิ่งหัวเราะก้อง ปากยังตะโกนว่า "เด็ด! เด็ดมาก!"
คำพูดแบบนี้ของเจียงเสี่ยวไป๋ ยิ่งทำให้มือหนานเอียนหนีบแน่นขึ้นไปอีก
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองท้องฟ้ายามค่ำ หยุดพัก แล้วเลือกออกเดินทางต่อ
แต่เพิ่งออกเดินทางได้ไม่นาน สายตาของเขาก็ตกกระแทก
เขาเห็นเงาร่างหนึ่งด้านล่างพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความเร็วช่างน่าทึ่ง
ที่น่าตกใจที่สุดคือ คนคนนี้ไม่ได้ใช้ลูกแก้ววิญญาณปราณเลย