"คุณ...ฉัน..."
ชายชรามองสัตว์อสูรขั้นราชาที่อยู่ตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ ปากขยับพูดจาไม่เป็นภาษา
เขาถึงจะโง่ก็รู้ว่าสัตว์อสูรขั้นราชาที่ติดตามมันมาเกิดการวิวัฒนาการ
นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาที่ทำได้แน่นอน
เจียงเสี่ยวไป๋มีความสามารถอะไรกันแน่ ถึงทำแบบนี้ได้
ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด แมวเก้าหางก็ทนไม่ไหวแล้ว: "ฮ่าๆ ขำจนนายน้อยแทบตาย!"
สวยงามเกินไปแล้ว
ถึงมันจะเดาไว้ว่าจะมีฉากที่น่าตลกแบบนี้เกิดขึ้น แต่พอได้เห็นจริงๆ ก็อดไม่ได้จริงๆ
"ใช่ๆ ขำจนแทบตาย!"
จินเฟิงพูดอย่างจริงจัง
ชายชราได้ยินคำพูดของจินเฟิงและแมวเก้าหาง ก็ยิ่งอึ้งไปอีก
จริงๆ แล้ว สัตว์อสูรสองตัวที่ตามเจียงเสี่ยวไป๋มานี้ เขาก็สังเกตเห็นเหมือนกัน แต่สัญชาตญาณทำให้คิดว่ามันเป็นแค่สัตว์เลี้ยง
แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจ
นั่นไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แต่เป็นสัตว์อสูรจริงๆ
และต้องเป็นระดับขั้นราชาขึ้นไปอย่างแน่นอน
ตกใจ
ตกใจจริงๆ
คนอื่นๆ ก็เงียบสนิท
ไอ้หมู่นั้นที่พาเจียงเสี่ยวไป๋มาตอนแรก ปากก็อ้า
เขายังจำได้ว่าตอนที่ถามเจียงเสี่ยวไป๋ว่าประสบการณ์พื้นฐานเป็นอย่างไร
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ตอบว่าพอใช้ได้ เขายังหัวเราะ
ตอนนี้คิดย้อนกลับไป รอยยิ้มตอนนั้นดูโง่แค่ไหนกัน?
"ขอโทษ!"
ตอนนี้ชายชราพูดขึ้น แล้วโค้งคำนับไปทางเจียงเสี่ยวไป๋: "เมื่อกี้ผมตาถั่วไปเอง!"