“ตระกูลเจียง?”
ชายชราถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่สีหน้าจะยิ่งเคร่งเครียดขึ้นไปอีก
เจียงเสี่ยวไป๋มาล้อเขาเล่นหรือไง?
ตระกูลเจียงเป็นตระกูลแพทย์
ถ้าที่นี่เป็นสถานที่เรียนการแพทย์ แค่เพียงนามสกุลเจียง เขาก็จะเปลี่ยนใจที่มีต่อเจียงเสี่ยวไป๋ทันที
แต่ที่นี่คือสถานที่ฝึกสัตว์อสูร
แล้วคนจากตระกูลแพทย์จะมาวุ่นวายที่นี่ได้ยังไง ล้อเล่นหรือเปล่า?
“ฮ่า ๆ!”
นักเรียนบางส่วนที่ได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดจาโอหัง คิดว่าเขามาจากตระกูลที่เชี่ยวชาญการฝึกสัตว์โดยเฉพาะ แต่เมื่อได้ยินว่าเขามาจากตระกูลเจียง ต่างก็พากันหัวเราะตาม
ช่างพูดจาไม่รู้จักประมาณตนจริง ๆ!
เมื่อกี้ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นสัตว์อสูรระดับราชา เจียงเสี่ยวไป๋คนนี้คงถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว
แน่นอนว่าบางคนที่ดูเหมือนจะจำเจียงเสี่ยวไป๋ได้ ก็พากันตกตะลึง
ไอ้หนุ่มคนนี้ ไม่ใช่คนที่ก่อเรื่องครึกโครมเมื่อไม่นานมานี้หรอกหรือ?
ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบข้างหูชายชราไม่กี่ประโยค
“อะไรนะ? เจียงเสี่ยวไป๋?”
ชายชราฟังแล้วจ้องเขม็ง ก่อนจะมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง “เจียงเสี่ยวไป๋อะไรกัน! ตอนนี้ฉันให้เวลาแก 10 วินาที รีบหายไปจากต่อหน้าฉันเดี๋ยวนี้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วก็ไม่โกรธ แค่ยกมือชี้ไปที่สัตว์อสูรระดับราชาตัวนั้น แล้วพูดขึ้นว่า “ฉันขอท้าสู้กับมัน ถ้าฉันแพ้ ไม่ต้องรอให้แกไล่ ฉันจะไปเองทันที โอเคไหม?”
“ท้าสู้? แกมีพื้นฐานอะไรมาสู้?”
น้ำเสียงของชายชราเต็มไปด้วยความเย็นชา
การฝึกสัตว์ไม่ใช่เรื่องของพละกำลังล้วน ๆ