ยามเย็น
จินเฟิงพาเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงเหนือทะเลทรายแห่งหนึ่ง
ที่นี่ที่มองไปทางไหนก็เห็นเพียงทรายสีเหลือง บางครั้งก็เห็นก้อนหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นว่าการบินของจินเฝิงนั้นเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมาอย่างชัดเจน ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับก้อนหินขนาดใหญ่เหล่านั้น
“นี่คือเขตหวงห้ามภายนอก!”
เสียงของจินเฝิงดังขึ้น: “ถ้าบินพลาด จะหลงทางในบริเวณนี้ไปเลย หนักหนาอาจจะไม่มีทางออกไปได้ตลอดกาล!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
เป็นเช่นนี้อยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง จินเฝิงกางปีกร่อนลงมา สุดท้ายก็ร่อนลงตรงหน้าก้อนหินประหลาดก้อนหนึ่ง
“ต่อไปคือเขตปิดผนึกภายในแล้ว!”
ระหว่างที่จินเฝิงพูด พลังก็พลุ่งพล่าน พุ่งเข้าไปตะปบหินประหลาดนั้น
ท่ามกลางเสียงเสียดสีอันแหลมคม พื้นที่ก็เกิดระลอกคลื่น ราวกับประตูที่มองไม่เห็นกำลังเปิดออกในตอนนี้
เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง แล้วตามจินเฝิงเข้าไปข้างใน
พอเข้ามาข้างใน ทิวทัศน์ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
และในอากาศก็มีกลิ่นหอมของต้นไม้หญ้า นอกเหนือจากนั้น ยังมีความชื้นสูงมากอีกด้วย
มองไปรอบ ๆ มีเทือกเขาซ้อนทับกัน พืชพรรณเขียวชอุ่มมากมาย และล้วนเป็นธรรมชาติป่าเถื่อน
อีกทั้งบนฟ้ายังมีฝนปรอย ๆ ตกลงมา กระทบตัวแล้วรู้สึกสบายมาก
นอกจากนี้ เขายังสัมผัสได้ถึงพลังกระบี่ที่แฝงอยู่ในอากาศ ละเอียดอ่อนมาก แต่ก็ชัดเจน
เจียงเสี่ยวไป๋เด็ดใบไม้ออกมาใบหนึ่ง
เนื้อใบไม้ค่อนข้างแข็ง พอสะบัดออกไปในตอนนั้น พลังกระบี่ก็พันรอบ
เห็นแบบนี้ สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็แฝงความประหลาดใจ