"ท่านรองเจ้าสำนัก วันนี้ก็มืดค่ำแล้ว ข้าจะจัดที่พักให้ก่อนก็แล้วกัน"
ผู้เฒ่าแห่งถ้ำหลิงจี้เอ่ยขึ้น "พอถึงพรุ่งนี้ค่อยเริ่มหลอมดาบอย่างเป็นทางการ!"
"ได้"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว พยักหน้าเบา ๆ
ผู้เฒ่าแห่งถ้ำหลิงจี้ได้ยินแล้วก็ไม่พูดพล่ามอะไรอีก นำเจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่น ๆ เดินไปตามทิศทางหนึ่ง
ระหว่างทาง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้เห็นถ้ำดาบที่จินเฟิงพูดถึง
ตั้งอยู่บนพื้นดิน พื้นผิวถูกตาข่ายเหล็กกั้นไว้
มองไปด้านล่างก็เห็นดาบเสียดเสียแน่นหนา จำนวนมหาศาล มากเสียจนเขามองนับไม่ถ้วนในครั้งเดียว
และที่นี่ก็มีถ้ำดาบมากมายน่าตกใจ
แทบทุก ๆ ระยะไม่ไกลนักก็จะเห็นหนึ่งแห่ง
เมื่อรวมกันเข้า ก็พอจะนึกภาพออกว่าจำนวนดาบนั้นน่ากลัวขนาดไหน
ขณะพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้เข้าใจอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือดาบในถ้ำดาบนั้นมีระยะเวลาในการเก็บรักษาต่างกัน
บางเล่มก็ถึงหลายร้อยปี
แน่นอนว่ามีหลายสิบปี หรือแม้แต่ปีไม่กี่ปีมานี้เอง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภายใต้การนำของผู้เฒ่าแห่งถ้ำหลิงจี้ พวกเขาก็มาถึงพื้นที่หินสีเขียวแห่งหนึ่ง
ยิ่งเข้าไปลึก ก็ยิ่งได้ยินเสียงน้ำตก
ไม่นานนัก หลังจากผ่านบันไดยาว ๆ ประตูถ้ำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
นอกถ้ำมีทะเลสาบอยู่เคียงข้าง และด้านบนก็มีน้ำตกไหลลงมา
นอกจากนี้ ยังมีไม้ดอกไม้ประดับอยู่สองข้างทาง โดยเฉพาะในสายฝนปรอย ๆ ทิวทัศน์งดงามราวกับภาพวาด
"ถ้ำของเราที่ถ้ำหลิงจี้มีมากมาย ที่นี่ถือว่ามีสภาพแวดล้อมดีเยี่ยม เตรียมไว้สำหรับแขกสำคัญเท่านั้น!"