"ไม่รู้จักพอ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าพลางพูดตรงๆ ว่า "รู้ว่ามีของดีกว่า แต่ไม่เอาไปด้วย มันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดี!"
"ใช่ ฉันก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน!"
แมวเก้าหางพูดแทรกขึ้นมาข้างๆ
"เฮ้อ!"
จินเฟิงถอนหายใจแล้วพูดว่า "งั้นแกก็หาไปเถอะ ป่าไผ่ครอบคลุมพื้นที่ขนาดนี้แกก็เห็นแล้ว มันเหมือนกับการตามหาดาบวิญญาณเลย ก็คือการงมเข็มในมหาสมุทร!"
"ดาบวิญญาณ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วแววตาก็เป็นประกายขึ้นมา ครู่หนึ่งรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
จากนั้นเขาก็กระแอมหนึ่งทีแล้วพูดว่า "ฉันบอกแกเลย ถ้าหาไผ่ดาบหมื่นปีไม่เจอ ฉันจะอยู่ที่นี่ตลอดไป ไม่ไปไหนแล้ว!"
"เผื่อจะได้หาดาบวิญญาณนั้นไปด้วยเลย"
พอพูดจบ จินเฟิงก็ทำหน้างงไปหมด
เจียงเสี่ยวไป๋นี่มันจะทำอะไรกันแน่?
แววตาของแมวเก้าหางมีความคิดแวบผ่าน แล้วก็เอ่ยรับขึ้นมาว่า "ถูกต้อง เจ้าเสี่ยวไป๋ ต้องหาให้เจอให้ได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็เอาหนักๆ เลย ตัดไผ่ดาบแถวนี้ กับดาบทั้งหลายนี่ ให้หมดเลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ก็ได้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา!"
พอพูดจบไม่นาน ที่ไม่ไกลจากเขา ต้นไผ่เขียวต้นหนึ่งก็หักออกมากะทันหัน แล้วร่วงลงกับพื้น
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว แล้วเดินตรงเข้าไป
เมื่อเขาเก็บไผ่เขียวต้นนั้นขึ้นมาได้ มือขวาก็บีบแล้วสะบัดเบาๆ ด้านในก็มีไผ่ดาบสีขาวต้นหนึ่งปรากฏออกมาในมือ
"เวรเอ๊ย!"
จินเฟิงถึงกับสบถออกมาทันที "แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋กำไผ่ดาบสีขาวนั้นไว้ แววตาเต็มไปด้วยความพิศวง
พลังกระบี่ของไผ่ดาบสีขาวต้นนี้ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด ลองสัมผัสดูดีๆ เขาก็สัมผัสได้ว่าภายในนั้นพลังปราณกลายเป็นพลังงานไปเกือบหมดแล้ว