"จะตายยังไง? ฮะๆ ฉันยอมรับว่านายแข็งแกร่งมาก แต่ฉันไม่ใช่คนก่อนหน้านี้อีกแล้ว!"
ถงเซิ่งมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "นายจะฆ่าฉันมันไม่ใช่เรื่องง่าย... เอ่อ... ฉันคิดไปเอง ฉันไม่ได้พูดอะไร!"
พูดยังไม่ทันจบ ถงเซิ่งก็หรี่ตาลง เขาพบว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว แต่คมมีดก็แตะคอเขาแล้ว
และยังมีอีกหนึ่งแตะที่หัวใจเขา
เขารู้สึกได้ว่า ต่อให้เขาระเบิดพลังทั้งหมด คมมีดนี้ก็สามารถตัดเขาได้อย่างง่ายดาย เอาชีวิตเขาไปได้ทันที
"แต่นายไม่จำเป็นต้องฆ่าฉัน!"
เสียงของถงเซิ่งดังขึ้นอีกครั้ง เขาจ้องเจียงเสี่ยวไป๋อย่างจริงจังแล้วพูดว่า "หนึ่ง ถึงแม้นายจะทำลายแผนการของฉันมาก่อน แต่ฉันไม่เคยทำร้ายคนรอบข้างนายเลยสักคน"
"สอง ในเขตนี้ เราไม่มีความขัดแย้งทางผลประโยชน์กัน!"
"สาม ฉันคิดว่าฉันไม่ใช่ศัตรูของนาย!"
"โอ้?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองถงเซิ่งที่พูดสามข้อนี้แล้วพูดว่า "สองข้อแรกฉันยอมรับได้ แต่ข้อสามนี่..."
"ข้อสามนายก็ต้องยอมรับด้วย!"
ถงเซิ่งพูดพร้อมกับยิ้มออกมา เขาเขย่าแก้วไวน์แดงแล้วนั่งลงบนโซฟา
"พูดยังไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
ตอนนี้เขากลับมองถงเซิ่งตรงหน้าไม่เข้าใจ
ถงเซิ่งไม่รีบร้อน มุมปากยกขึ้น มองลงไปข้างล่างแล้วพูดว่า "จะบอกความลับให้นายฟังมั้ย?"
เจียงเสี่ยวไป๋เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง คิดแป๊บเดียว คมมีดก็สลายหายไป
ตอนนี้ถงเซิ่งยกไวน์แดงขึ้นดื่มจนหมด เขาถือขวดไวน์แดงเตรียมจะรินเพิ่ม แต่เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ถ้ายังไม่พูดอีก ฉันจะทำลายไวน์นายทิ้ง!"