"ซามูไรตงอิ๋งนั่นชนะ?"
ถังหยางได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"อื้ม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ สายตาจับจ้องไปที่ซามูไรตงอิ๋งอีกครั้ง เขาเชื่อว่าตัวเองดูไม่ผิด
ถังหยางเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยืนยัน ก็ทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ สายตาจับจ้องลงไป
ตอนนี้ซามูไรตงอิ๋งกับจู่เหลียงปะทะกันอย่างดุเดือด
กระบวนท่าของจู่เหลียงลึกล้ำยิ่ง แม้ไร้กำลังภายในหนุน แต่การแสดงออกก็ยังน่าตกใจ
มองซามูไรตงอิ๋ง มือขวากำหมัดเปล่า มือซ้ายถือดาบ
มือขวาเคลื่อนกลาง มือซ้ายถือดาบยาวจากด้ามจรดโคน สุดท้ายถึงปลาย ใช้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ดูผิวเผินง่ายดาย แต่กลับหยั่งรู้ลำดับการออกกระบวนท่าของจู่เหลียงได้ทะลุปรุโปร่ง
ซามูไรตงอิ๋งคนนี้มีของจริงๆ
บนเวที จู่เหลียงขมวดคิ้ว
ออกกระบวนท่ารวดเร็วดุดันขึ้นเรื่อยๆ ความคิดของเขาล้วนๆ คือปราบอีกฝ่ายในเวลาสั้นที่สุด
แต่ยิ่งคิดเช่นนั้น ก็ยิ่งพบว่าเวลายืดยาวขึ้น
โดยเฉพาะหมอนี่ไม่มีทีท่าจะชักดาบเลยตลอดทาง
สูดลมหายใจลึก จู่เหลียงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก้าวนี้ทำให้จิตใจเขาสงบนิ่งขึ้นทันที
ท่ามกลางแสงเย็นวูบไหว เขาก้าวออกไปอีกขั้น เท้าขวายื่นไปข้างหน้า มือทั้งสองเคลื่อนไหว
กระบวนท่าแปรเปลี่ยนในพริบตา
แพรวพราว รวดเร็วราวพยัคฆ์ดุ ต่อให้ไม่เคยใช้พลังปราณ แต่ในการออกมือ กลับมีเสียงหวีดหวิวดังก้อง