"ฉันเอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายหนุ่มหน้าตาเย็นชาคนนั้นแล้วพูดว่า "ไม่รังเกียจที่จะนั่งโต๊ะเดียวกันใช่ไหม?"
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด ถังหยางเหงื่อเย็นก็ผุดซึมออกมา
เพราะคนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจู่เหลียง
ที่สำนักหลู่เขาเคยเห็น
อย่างไรก็ตาม เมื่ออีกฝ่ายนั่งอยู่ที่นี่ เจียงเสี่ยวไป๋น่าจะเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้
แต่ก็ยังเอ่ยปากขอร่วมโต๊ะด้วย
จอมมารก็คือจอมมาร
ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
จู่เหลียงดูเหมือนจะรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างจริงจังแล้วพูดว่า "นั่งสิ!"
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาถังหยางนั่งลง
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศเงียบงัน จู่เหลียงจ้องมองไปยังเวทีประลองด้านล่างแล้วพูดว่า "ได้ยินจากคนรับใช้ของฉันว่า เจ้าเอาชนะเขาได้ในกระบวนท่าเดียว?"
"อืม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ
"ฝีมือดีทีเดียว!"
เสียงของจู่เหลียงดังขึ้น "แต่ข้าผิดหวังในตัวเจ้าเล็กน้อย!"
เขารอมาตลอดทั้งเช้า น่าเสียดายที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปรากฏตัวเสียที
"ผิดหวังก็ผิดหวังไป เพราะยังไงเราก็ไม่สนิทกัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรเป็นพิเศษเพื่ออารมณ์ของจู่เหลียง
จู่เหลียงหรี่ตาลง "รังแกบริวารและคนรับใช้ของข้า เรื่องนี้ไม่ใช่คำพูดคำเดียวจะผ่านไปได้!"
"สู้กันสักตั้งก็ได้!"
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด ฮั่วเฉินก็เดินกลับมา พร้อมถาดอาหารที่มีข้าวสามจาน
เมื่อวางลงแล้ว ก็นั่งลงข้างจู่เหลียงอย่างเป็นธรรมชาติ และเริ่มกิน