เดินทางกันไปเรื่อย ๆ
เมื่อมาถึงด้านล่างของศาลาหญ้าตันเซียง มองของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เปิดกว้างสุดลูกหูลูกตา
เบื้องหน้าคือภูเขาลูกใหญ่ที่ยื่นเด่นขึ้นมา
ภูเขาหินลอยฟ้าที่อยู่เบื้องบนปล่อยน้ำตกตกลงมาบนภูเขาลูกนี้ จากนั้นบนภูเขาก็มีน้ำตกอีกสายหนึ่งไหลลงสู่ทะเลสาบขนาดยักษ์ที่อยู่เบื้องล่าง
และสิ่งก่อสร้างอันโอ่อ่าหนึ่งหลังตั้งอยู่กลางทะเลสาบ มีทางเดินทอดยาวออกไปราวกับม่านแสง ในความใสสะอาดนั้น มองเห็นแสงระยิบระยับของผิวน้ำด้านล่างได้
ที่นี่ ผู้คนเข้าออกมากมายมหาศาล
แต่เมื่อเทียบกับสิ่งก่อสร้างอันโอ่อ่านั้นแล้ว กลับดูเล็กจิ๋วอย่างน่าประหลาด
“สิ่งก่อสร้างนี้ช่างเท่จริง ๆ!”
แมวเก้าหางเองก็อดอุทานไม่ได้เมื่อเห็นสิ่งก่อสร้างนี้
เจียงเสี่ยวไป๋ก็มีสีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุดคือ สิ่งก่อสร้างนี้ผสานเข้ากับเทคโนโลยี
ตัวอย่างเช่น บนน้ำตกขนาดใหญ่ด้านหลังสิ่งก่อสร้าง เห็นเงาร่างชัดเจนถูกฉายอยู่บนนั้น
บนนั้นมีชื่อของบุคคลคนหนึ่งถูกสลักไว้อย่างชัดเจน
ตานชิง?
คน ๆ นี้ เขาเพิ่งเคยเห็นมาก่อน
เป็นปรมาจารย์ยาเทียร์ระดับปิดผนึกหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เงาบนนั้นไม่ได้คงที่ บางครั้งก็กะพริบแล้วเปลี่ยนเป็นคนอื่น
อีกทั้งบนสิ่งก่อสร้างอันโอ่อ่านั้น ยังมีม่านแสงลอยอยู่
เช่น วันนี้มีปรมาจารย์ยาประจำการอยู่
ชื่อบนนั้นก็ถูกสลักไว้อย่างชัดเจน
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูผู้คนที่เข้าออกที่นี่อีกครั้ง สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นมองไปบนฟ้า
เมื่ออยู่ตรงนี้ เขาพบว่าภูเขาหินที่น้ำตกไหลลงมานั้น ช่างงดงามตระการตายิ่งกว่า
“นายจะลงมือเมื่อไหร่?”
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไร พลังวิญญาณพุ่งพล่านแผ่ปกคลุมไปทั่วอากาศ เมื่อสัมผัสได้ถึงระลอกมิติที่อยู่เบื้องบน เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ตอนนี้แหละ!”