"เรื่องของนาย ฉันจะช่วยบอกให้เขารู้เอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองเผิงเฉิน พร้อมถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น "อีกอย่าง เรื่องที่ฉันลงไม้ลงมือกับนายที่ภูเขาที่หนึ่ง ขอโทษด้วย!"
พูดจบ เขาก็ไม่พูดอะไรเพิ่ม หันไปส่งสายตาให้อูชิงจู๋
เขามองออกว่าเผิงเฉินหมดสิ้นซึ่งความอยากมีชีวิตอยู่แล้ว
อีกอย่าง ก็อย่างที่เผิงเฉินพูด แม้เขาจะไม่ลงมือ คนวาตานาเบะฝั่งนั้นก็คงไม่ปล่อยเผิงเฉินรอดไปหรอก
ถ้าเป็นอย่างนั้น ไม่สู้ให้เขาลงมือเองยังดีกว่า
อย่างน้อย วิธีนี้ก็ยังทิ้งศพให้ครบทั้งตัวไว้ได้
อูชิงจู๋ตอบรับเบา ๆ
แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอเตรียมลงมือ...
พื้นดินก็แตกออกกระทันหัน พลังคมกริบสายหนึ่งพุ่งผ่าอากาศตรงเข้าใส่ทิศทางของอูชิงจู๋อย่างฉับพลัน
"หือ?"
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป ปฏิกิริยารวดเร็วสุดขีด ท่ามกลางเส้นลายอาณาเขตที่ปั่นป่วน เขากอดอูชิงจู๋ไว้ในอ้อมแขนได้ก่อน
"ฆ่าฉันเร็วเข้า!"
น้ำเสียงเผิงเฉินเต็มไปด้วยความรีบร้อน
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามองไป เห็นเผิงเฉินถูกหางเส้นหนึ่งพันรัดตัวเอาไว้
รูม่านตาเจียงเสี่ยวไป๋หดตัว
มังกรดินตัวนั้นน่ะหรือ?
ในความเร่งรีบ ประกายเยือกเย็นวาบผ่านไป จิตวิญญาณดาบสวรรค์เคลื่อน พลังกระบี่หนึ่งฟาดออกไป
ภายใต้ความคมกริบ เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรดังขึ้น ก่อนที่ท่ามกลางฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย มันจะหายไป
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นหลุมขนาดมหึมานั้น คิ้วขมวดขณะปล่อยอูชิงจู๋ และในเสี้ยววินาทีนั้น ก้าวเท้าออกไป ร่างหายไปจากที่เดิมทันที
แต่ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อเส้นลายอาณาเขตเป็นคลื่นระลอก เจียงเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏตัวต่อหน้าอูชิงจู๋อีกครั้ง สายตาจ้องไปที่หลุมขนาดมหึมานั้น สีหน้าหม่นลง