"เรื่องนั้นฉันก็ไม่ค่อยชัดเจนนักหรอก!"
บรรพบุรุษที่เอ่ยปากได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ส่ายหน้าทันที
เปลวไฟนั่นแปลกประหลาดจริง ๆ
แต่ที่เจียงเสี่ยวไป๋กลืนมันลงไปได้ ในสายตาของเขาแล้วยิ่งน่าประหลาดกว่า
โดยเฉพาะฐานพลังจิตนั่น
อยู่มาเป็นร้อยปีขนาดนี้ ยังเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
ตอนนี้ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋พลันวูบไหว
นอกจากชายวัยกลางคนที่ร่างระเบิดไปแล้ว ยังมีเผิงเฉินอีกคนไม่ใช่หรือ?
และเผิงเฉินก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้อะไรบางอย่าง
แต่แล้วในตอนที่เขาคิดมาถึงตรงนี้ เสียงโกรธแค้นก็ดังขึ้นมาพลัน: "แกเป็นน้องชายที่ดีของฉันจริง ๆ นะเนี่ย กล้าร่วมมือกับคนนอก ฆ่าพ่อตัวเอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้น พบว่าเผิงเฉินลงมือแล้วในตอนนี้ พุ่งตรงไปทางเผิงเจียน
พลังโจมตีเต็มพิกัด พลังอันแข็งแกร่งทะลักท่วม กลืนกินเผิงเจียนไว้ทั้งตัว
ในวินาทีที่การโจมตีกำลังจะตกใส่ตัวเผิงเจียน ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเผิงเจียน
ตูม!
การลงมือของเจียงเสี่ยวไป๋ ทำให้เกิดพายุพลังวิญญาณปั่นป่วน
เห็นเพียงร่างของเผิงเฉินกระเด็นถอยออกไปอย่างแรง
"แกก็ควรตายเหมือนกัน!"
เผิงเฉินมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาโกรธแค้น ก้าวออกไปหนึ่งก้าว พุ่งตรงไปทางที่เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่
แรงปราณไม่ลดลงเลย
เมื่อเข้าใกล้ พลังวิญญาณถูกเรียกใช้ ระดมโจมตีใส่เขา
ตูม!
ในตอนที่การโจมตีนี้ดึงดูดพลังวิญญาณรอบด้าน ราวกับมือสีเลือดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นจากมิติ ครอบลงมาทางฝั่งของเขา
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว เลือกลงมือทันที