"คุณหนูจีถึงกับพยักหน้า? นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
"ฟู่ ได้เปรียบแล้ว ยังจะไปต่อได้อีก?"
"ฮ่าๆ ฝันไปเถอะน่า!"
เมื่อครู่การพยักหน้าเขินอายของจีเฟิ่งซีทำให้ทั้งงานอึ้งไปตามๆ กันอีกครั้ง
ใช่
อึ้งจริงๆ
และยังเข้าใจความหมายของสองคำนั้นอย่างลึกซึ้ง
ก็...เป็นไปได้ยังไง?
แค่ต่อคำกลอน ก็ชนะใจสาวงาม?
แค่แต่งคำกลอน ก็ได้รักจากสาวงาม?
ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เจียงเสี่ยวไป๋ดึงมือหิมะอันนุ่มนิ่มไร้กระดูกของจีเฟิ่งซีเดินออกไปแล้ว
เหลือเพียงเสียงกระดิ่งเงินดังกังวาน...
หญิงวัยกลางคนตั้งสติได้ อ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
พระเจ้า...
คุณหนูของพวกเขาถูกพาตัวไปแบบนี้เลย?
งานดีๆ งานหนึ่ง จบลงแบบนี้...?
ทำไมเธอรู้สึกว่าเพิ่งเริ่ม...ก็จบแล้ว?
"เฮ้อ จอมมารก็คือจอมมาร สุดยอด!"
เปากว้านมองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่จากไป อยากคุกเข่าส่ง ตอนนี้พูดจบประโยคหนึ่ง สายตามองไปที่ตวนอิ๋งอิ๋งข้างกาย "อิ๋งอิ๋ง ก่อนหน้านี้นายยังบอกว่าจอมมารคางคกคิดกินเนื้อหงส์ ตอนนี้มีอะไรจะพูดไหม?"
เขายังจำที่ตวนอิ๋งอิ๋งพูดเมื่อเช้านี้ได้
ตอนนั้นเขารู้สึกไม่พอใจแทนจอมมารมาก ตอนนี้ได้โอกาส ก็เลยช่วยโต้กลับสักครั้ง
"มันได้กินแล้ว!"
ตวนอิ๋งอิ๋งพูดไปสี่คำ แล้วก็อ้ำอึ้ง
ที่จริงเธอยังอยากพูดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ก็คือเจ้าตำหนักหลบซ่อนโลก หรือก็คือประธานกรรมการตัดสินปีนี้