จู่เหลียงปรบมือสองข้าง สายตาจับจ้องไปที่ร่างนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม
จากนั้นจึงหันกลับมามองเจียงเสี่ยวไป๋ พร้อมรอยยิ้มกล่าวว่า "คุณชายเจียง นี่เมียท่านนี่!"
"อืม เป็นเมียฉันเอง..."
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน ขณะกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากหลังเวทีอีกครั้ง
เป็นหญิงวัยกลางคน ในมือถือไมโครโฟน
ทันทีที่เธอขึ้นเวที ก็มีม้วนภาพเปล่าห้าม้วนถูกเลื่อนขึ้นมา ถูกกระจายออก พร้อมกับเสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นว่า "ดิฉันขอแนะนำกฎของกิจกรรมครั้งนี้!"
"เนื่องจากกิจกรรมแรกในวันพรุ่งนี้คือ ดนตรี หมากล้อม อักษร และภาพวาด ดังนั้นวันนี้จึงให้ทุกท่านได้วอร์มอัพร่างกาย!"
"คุณหนูของพวกเราจะเป็นผู้กล่าวโคลงหน้าเดียว ทุกท่านต้องแต่งโคลงหน้าเดียวตอบ เมื่อจบแล้ว คุณหนูจะคัดเลือกห้าท่านลงมา เพื่อแต่งโคลงสดอีกครั้ง!"
"ผู้ที่สามารถชนะใจคุณหนูของพวกเราได้ในท้ายที่สุด จะได้ร่ายรำกับนาง..."
พูดจบ หญิงวัยกลางคนก็ส่งไมโครโฟนให้กับร่างในชุดกระโปรงยาวสีขาวนั้น
ร่างนั้นรับไมโครโฟนมา เงยหน้าขึ้น ดวงตาใสกระจ่างกะพริบถี่ เสียงแผ่วเบาอย่างอ่อนโยนค่อย ๆ ดังขึ้นว่า "บุปผาแดงชุ่มฉ่ำหยาดน้ำค้างยามอรุณ สายลมผลิบานยิ้มรับบนทางเปลี่ยวครั้นฟ้าใส"
บทกวีเรียบง่าย สื่อถึงห้วงอารมณ์ของนางในยามนี้
วสันต์โชยต้องกิ่งหลิว
ผ่องใสดั่งบุปผา
ง่ายดายยิ่งนัก เขามาแล้ว...
เมื่อเสียงของจีเฟิ่งซีสิ้นสุดลง ผู้คนบนชั้นสองและชั้นสามต่างพากันครุ่นคิด
บางคนที่คิดออก ก็เริ่มจับพู่กันเขียนขึ้นมาทันที