"ที่นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์บุปผาเซี่ยสินะ?"
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็มาถึงสถานที่ที่ปลูกต้นไม้ดอกไม้เต็มไปหมดภายใต้การนำทางของจีเฟิ่งซี
นอกจากต้นไม้ดอกแล้ว บนพื้นยังมีดอกไม้นานาพันธุ์
นับว่าสวยงามสมชื่อจริง ๆ
แค่นั้นยังไม่พอ เขายังเห็นลำธารเล็ก ๆ ในบริเวณนี้เอง น้ำใสสะอาดจนมองเห็นก้นลำธาร
แม้แต่ปลาว่ายไปมาก็ยังเห็น
ข้ามลำธารไป อาคารไม้สองชั้นสองฝั่งก็ปรากฏสู่สายตา
ตอนนี้เขาอุ้มจีเฟิ่งซีผลักประตูเดินเข้าไปทันที
ไฟด้านในสว่างอยู่แล้ว
"น่าจะซานซาน..."
เสียงของจีเฟิ่งซีดังขึ้น แต่ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ เสียงก็หยุดชะงัก
เธอเห็นเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถง
ด้านข้าง ซานซานยืนทำท่าลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นทั้งสองก็อึ้งไป เพราะคนที่นั่งอยู่บนโซฟานั้นเขารู้จักดี เป็นจีหย่งจือที่เพิ่งเจอกันมาเมื่อกลางวันนั่นเอง
ตอนนี้ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาอย่างเย็นชา
"เร็ว...เร็วเข้า วางฉันลงนะ!"
เสียงของจีเฟิ่งซีดังขึ้นด้วยความรีบร้อน
เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าอาย ๆ แล้ววางจีเฟิ่งซีลง
ซานซานเห็นภาพนี้ก็ยกมือขึ้นปิดตา
จบเห่แล้ว!
จีหย่งจือขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด แถมเคยกำชับไว้ว่า ก่อนพิธีกรรมคีเหมินของนายหญิงเธอ ห้ามมีความรักเด็ดขาด และห้ามชอบใครด้วย
ที่เจียงเสี่ยวไป๋อุ้มจีเฟิ่งซีเข้ามาแบบนี้ ความหมายชัดเจนมาก