"ได้ ก็ถือว่าฉันยอมให้แล้วกัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น
เขาก็แค่พูดไปอย่างนั้น จบลงดื้อ ๆ แบบนี้ มันน่าเบื่อจะตาย
"มา!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
นักรบซามูไรคำราม ฮึดฮัดในลำคอ เคลื่อนไหวทันที
มือขวาจับฝัก มือซ้ายชักดาบ นั่นคือท่าประจำตัวของเขา
แต่คนที่บีบให้เขาต้องทำเช่นนี้มีน้อยมาก
พูดได้ว่า นับนิ้วมือก็พอ
แต่นี่เป็นครั้งแรก ครั้งแรกที่มีคนใช้ปากยั่วจนเขาต้องเปลี่ยนมือ
สุดยอด!
บอดี้การ์ดคนนี้
ถ้าเขาไม่ฆ่า มันก็ล้างความอัปยศของเขาไม่ได้!
"อิไอ!"
ยังไม่ทันถึงตัว เสียงของนักรบซามูไรก็ดังขึ้น ความเร็วขนาดนั้น พูดได้ว่าคนรอบข้างมองไม่เห็นแม้แต่การเคลื่อนไหวชักดาบ
ไอกร้าวอันน่าสะพรึงกลัววูบวาบ เกิดรอยดาบบนเวที
ภาพนี้ทำให้หลายคนรูม่านตาหดเล็กลง
ชั้นสอง จู่เหลียงขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่ดีนัก
นักรบซามูไรคนนี้มือซ้ายเก่งกว่ามือขวางั้นหรือ?
เขามองไม่ออก
แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับดูออก
จากจุดนี้ เขาเสียเปรียบเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ
ใจสงัดนิ่ง ยกมือหยิบข้าวเปล่าจากถาดของถังหยางมาชามหนึ่ง
"เฮ้ย!"
"ฉันจะให้เงินนาย!"
พูดจบ จู่เหลียงก็ฉวยตะเกียบในมือถังหยางไปด้วย พลางบอกว่า "ไปเอาอีกคู่มา!"
ถังหยางสีหน้าเปลี่ยนไป จะแกล้งกันแบบนี้ได้ไง?
ทันใดนั้นเขาก็ทุบโต๊ะลุกขึ้นยืน วิ่งพรวดออกไปอย่างรวดเร็ว ห้าวินาทีก็กลับมา
"ตะเกียบฉัน!"
ฮั่วเฉินอ้าปากค้าง อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา มองดูคนสองคนที่สวาปามข้าวอย่างเอร็ดอร่อย แล้วลุกขึ้นอย่างเงียบงัน ไปเอาตะเกียบใหม่