"ข่งฉี แก...แกอย่าเพิ่งมาเสียใจทีหลังนะ!"
ฉางอิงอิงได้สติ มองเนคไทบนพื้น ใจสั่นไหวขึ้นมาทันใด
เหมือนกับมีบางอย่างสำคัญหล่นหายไป
ในชั่วขณะ เธอพยายามระงับความสั่นไหวนั้นด้วยความโกรธ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดูแดงก่ำ
"สบายใจได้!"
ข่งฉียิ้มออกมา "ไม่มีวัน...แน่นอน!"
สิ้นเสียงพูด แววตาของข่งฉีเผยความเย็นชาออกมาเล็กน้อย แล้วเดินลงจากเวทีไปทันที
ฉางอิงอิงยืนนิ่ง ดวงตาเปียกชื้น
กัดริมฝีปากแล้ววิ่งหนีออกไป
ข่งฉีหันไปมองแผ่นหลังของฉางอิงอิงแวบหนึ่ง กำหมัดแน่น แล้วเดินมาอยู่ข้างเจียงเสี่ยวไป๋พลางมองไปทางสือเซ่าอู่และตระกูลฉางด้วยความโกรธกรุ่น
ของเล่นภายใต้อำนาจ
ความรู้สึก?
แค่คนหนึ่งทิ้ง อีกคนเก็บมาเชยชม!
คู่สามีภรรยาข่งจวินเห็นภาพนี้ สบตากันแล้วเข้าใจว่างานหมั้นนี้คงไปต่อไม่ได้แล้ว
แต่พวกเขากลับไม่พูดอะไร
พวกเขามีลูกชายแค่คนเดียว
การเกี่ยวดองกับตระกูลฉางก็เพื่อให้ลูกชายพัฒนาได้ดียิ่งขึ้นในอนาคต
แต่ตอนนี้จะให้เข้าเป็นเขย หรือแต่งเข้าบ้าน ตระกูลฉางกลับไม่บอกกล่าวสักคำ
แม้แต่ตัวพวกเขาสองสามีภรรยาเองก็เก็บความโกรธไว้ข้างใน
เพียงแต่ก่อนหน้านี้เก็บงำไว้เพราะไม่กล้าระเบิดออกมา
แต่สถานการณ์ตอนนี้เป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่อยากทนอีกแล้ว จึงเดินลงจากเวทีไป
คู่สามีภรรยาฉางเหยียนเห็นภาพนี้ สีหน้าไม่สู้ดีนัก
นี่เดินลงเวทีแล้ว?
หน้าตาของตระกูลฉางจะไปไว้ที่ไหน?
ผู้คนรอบข้างต่างพากันซุบซิบวิจารณ์ขึ้นมา
"เชอะ ฉากสะเทือนใจจริง ๆ เลย!"