"พี่เจียง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเล่นนะ!"
ข่งฉีได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังจะเล่นอีก ใบหน้าเปลี่ยนสีทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน "คุณต้องออกไปจากที่นี่!"
"ออกไป?"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แต่ครู่เดียวก็หุบยิ้ม มองข่งฉีอย่างจริงจัง "เราสองคนเป็นเพื่อนกันไหม?"
ข่งฉีตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าโดยไม่ทันคิด
"แล้วเราเป็นเพื่อนสนิทกันไหม?" เจียงเสี่ยวไป๋ถามอีกครั้ง
"ใช่!"
ข่งฉีสูดลมหายใจลึก กำมือแน่นทั้งสองข้าง ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ "แต่พี่เจียง ผมทำให้คุณเดือดร้อนไม่ได้!"
"ทำให้ฉันเดือดร้อน? ไม่ นายไม่ได้ทำหรอก กลับเป็นฉันต่างหากที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของนาย!"
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย มองไปทางสือเซ่าอู่ ใบหน้าฉายแววเย็นเยียบ "ดังนั้น เมื่อกี้ฉันไม่ไป ตอนนี้ยิ่งไปไม่ได้!"
ต้องรู้ว่า ตอนนั้นที่เขาบอกว่าตระกูลฉางไม่อาย ข่งฉีก็โบกมือห้ามเขา แถมยังเอาคำด่าที่เขาด่าคนตระกูลฉางว่าไม่อาย มาไว้กับตัวเอง
ถ้าตอนนั้นเขาเลือกเงียบ ข่งฉีก็คงแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงไปแล้ว
แต่การที่เขาอยู่ต่อ ได้เปลี่ยนทิศทางการเลือกของข่งฉี
ตอนนี้จะให้เขาไปงั้นเหรอ?
เหอะ นั่นมันเป็นการดูถูกคำว่า 'เพื่อนสนิท' ที่สุดเลย
คำว่า 'คุณธรรม' เขาไม่ได้ตีความแบบนั้น!
"พี่เจียง คุณ..."
ข่งฉีอยากพูดอะไรต่อ แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับขัดจังหวะ ใบหน้าหล่อเหลากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง "สบายใจเถอะ ที่จริงพี่เจียงของนายก็เก่งเหมือนกันนะ..."
"เอ่อ!"
ข่งฉีอึ้งไป
เก่งขนาดไหน?
สู้ตระกูลฉางได้ไหม?
สู้สามตระกูลใหญ่ได้ไหม?