“ตามหาแก?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราตรงหน้า ก่อนส่ายหน้าแล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า “โทษที ฉันไม่ได้ตามหาแกเลย”
“จะตามหาใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น!”
ชายชรามองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาเย็นชา “ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็อยู่ซะเถอะ!”
สิ้นเสียง เขายกมือขึ้น พลันป้ายประจำตัวลอยอยู่ตรงหน้า “เถิงซา!”
สิ้นคำพูด เครือเถาวัลย์ยิ่งถักทอโหมกระหน่ำหนักขึ้นกว่าเดิม แถมยังแฝงพลังแหลมคมอย่างยิ่ง
ราวกับถ้าหลบไม่ทัน ก็จะถูกเสียบทะลวง
“พวกแก ตามฆ่าพวกมัน!”
ชายชราเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เคลื่อนไหวว่องไว ก็สั่งคนรอบข้างทันที
เหล่าคนรอบข้างได้ยิน ก็พร้อมใจกันเคลื่อนไหว
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าการมาครั้งนี้จะเจอเรื่องยุ่งยากแบบนี้
แต่เขาก็ดูออกอะไรบางอย่างแล้ว ว่าทำไมเครือเถาวัลย์พวกนี้ไม่โจมตีคนพวกนั้น เพราะคนพวกนั้นล้วนมีแผ่นไม้ป้ายประจำตัวติดตัวไว้ บนนั้นมีลวดลายสีเลือดกะพริบอยู่
เขาจึงแย่งชิงมาได้หนึ่งแผ่น แต่น่าเสียดาย เครือเถาวัลย์พวกนั้นยังคงจ้องเล่นงานเขาต่อไป
“เจ้าหนู ป้ายประจำตัวนี้ใช้เลือดยืนยันตัวตน คนที่ไม่ใช่ของตำหนักหลบซ่อนโลก ถึงได้ไปก็ไร้ประโยชน์!” ชายชราพูดจาเย้ยหยันใส่เจียงเสี่ยวไป๋
“อ้อ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ตอนหยิบมาจับ ก็เปลี่ยนเป็นป้ายประจำตัวอีกอันหนึ่งทันที
ป้ายจ้าวตำหนัก
อันนี้น่าจะใช้ได้สิ?
เป็นจริงอย่างที่คิด ตอนที่เขากำป้ายจ้าวตำหนัก เครือเถาวัลย์รอบข้างก็หยุดชะงักทันที