"คารวะท่านเจ้าสำนัก คารวะท่านเจ๋อ!"
ชายชราคนนั้นมองดูคนทั้งสองที่เดินเข้ามาด้วยความตกตะลึง ก่อนโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
ใช่แล้ว คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น
คนหนึ่งคือเจ้าสำนักของสำนักอาจารย์พวกเขา อีกคนชื่อเจ๋อเหอ เป็นอาจารย์อาวุโสที่มาเยือนสำนักของพวกเขา
และระดับอาจารย์อาวุโส ในสำนักอาจารย์ของพวกเขา ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
นี่เจียงเสี่ยวไป๋โทรศัพท์เรียกมาหรือ?
ดังนั้นระหว่างที่พูด เหงื่อเย็นก็ผุดพรายบนหน้าผากเขา ขณะที่แววตายังฉายแววตกใจ
จริงหรือ?
ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่ค่อยเชื่อเลย?
ก็เพราะตามความเข้าใจของเขา ต่อให้เป็นผู้อาวุโสจากสำนักใหญ่บางสำนัก หรือกระทั่งเจ้าสำนักมา ก็ยังไม่มีคุณสมบัตินี้
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เหมือนคนมีฐานะ
ดังนั้นแม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า มันเรื่องบังเอิญหรือเปล่า
แต่ไม่นานเขาก็ได้คำตอบ
เพียงเห็นชายชราผมขาวข้างเจ๋อเหอรับคำเขาแล้ว แววตาก็จับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋พลางพูดว่า: "เราไปคุยกันข้างบนเถอะ!"
พูดพลาง น้ำเสียงนั้นเจือความนอบน้อม
หลังจากกลับจากเขายาหวัง เขาถึงได้เข้าใจทุกอย่างจากเจ๋อเหอ
ที่แท้เจ๋อเหอเลื่อนขั้นเป็นอาจารย์อาวุโสได้ ล้วนต้องพึ่งพาคำชี้แนะเพียงประโยคเดียวของเจียงเสี่ยวไป๋
นี่เขาย่อมไม่กล้าชักช้า
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำ แล้วเดินตามทั้งสองเข้าลิฟต์
ส่วนชายชราคนนั้นยืนนิ่ง กลืนน้ำลายอึกใหญ่ สีหน้าฉายแววหวาดหวั่นเต็มที่