หนึ่งชั่วโมงต่อมา
คนที่ถูกแขวนมีมากขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงเฆี่ยนดังชัดเจนพร้อมแรงกระแทก
ภาพนั้นช่างอลังการยิ่งนัก
ทุกคนที่มาถึงต่างตกตะลึงกับฉากนี้
หนึ่งคือมีคนถูกแขวนเยอะมาก
สองคือคนที่ถูกแขวนกลับเป็นคนของตำหนักหลบซ่อนโลกเอง
สามคือพวกเขายังถูกเฆี่ยนอยู่ตอนนี้ด้วย
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋พาเสี่ยวอีมานั่งลงแล้ว
ใช่แล้ว เก้าอี้ที่ทำจากเถาวัลย์ ไม่น่าเชื่อว่านั่งสบายดีทีเดียว
แต่ไม่นาน เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง รีบลุกขึ้น ดึงเสี่ยวอีถอยออกไป
ตูม!
ทันใดนั้นตรงที่เสี่ยวอียืนอยู่ก็ระเบิดแตก
ชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงที่ที่พวกเขาเพิ่งอยู่
ชายชราคนนั้นแววตาเย็นชา ร่างขยับ โจมตีใส่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
แววตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็แฝงแสงเยือกเย็นเช่นกัน
ชายชราคนนี้ค่อนข้างโหดเหี้ยม
เมื่อกี้เขาไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เจียงเสี่ยวไป๋ แต่มุ่งมาที่เสี่ยวอี
ถ้าเขาไม่โต้ตอบเร็วพอ ผลลัพธ์ก็คงนึกออก
"นั่นคือผู้อาวุโสซือคงจากสำนักใน"
"ผู้อาวุโสซือคง ไอ้สองคนนี้ต้องตาย!"
ท่ามกลางเสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้นรอบด้าน จู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เขานึกถึงจัตุรัสสักการะกระบี่ที่วิทยาลัยในเมืองหลัก ที่มีคนชื่อซือหรานถูกเขาฆ่าตาย
หรือว่าจะเกี่ยวอะไรกับผู้อาวุโสคนนี้?
ระหว่างที่เขากำลังคิด การโจมตีของชายชราก็มาถึงตัว: "แกนั่นแหละที่ฆ่าหลานฉัน?"
ใช่แล้ว
ที่เมืองหลักต้าหลัวถ่ายทอดสดทั้งเมือง เรื่องมันใหญ่โตไม่น้อย