ยามโพล้เพล้
คนรุ่นเก่า รุ่นกลาง กระทั่งรุ่นน้องของตระกูลหยวน รวมตัวกันครบครัน
บนกำแพงติดตัวอักษร "ซื่อ" (คำว่า สี่ เสียงที่ 4) สีแดงไว้
ตามปกติควรจะเต็มไปด้วยความสุข แต่กลับมีบรรยากาศอึมครึมบอกไม่ถูก
สายตาทุกคู่จ้องมองคนที่ยืนอยู่ตรงกลางอย่างเย็นชา
คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น เป็นเจียงเสี่ยวไป๋
ตอนนี้เขาสวมเสื้อคลุมสีแดง
เป็นสไตล์คลาสสิกมาตรฐาน ซึ่งเป็นสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คาดคิดมาก่อน
เดิมทีเขาคิดว่าที่นี่เจริญขนาดนี้ ของพวกนี้น่าจะเปลี่ยนไปตามยุคสมัย
ไม่คิดว่าตระกูลหยวนจะยังมีพิธีกรรมโบราณขนาดนี้
ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด บนที่นั่งฝั่งคนรุ่นน้อง หยวนซงจ้องเจียงเสี่ยวไป๋ราวกับพ่นไฟออกมา
ไอ้หมอนี่ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนั้น รอดพ้นความผิดจากสำนักยุทธ์วิเศษมาได้ก็เท่าไหร่แล้ว ยังจะบุกมาถึงตระกูลหยวนของพวกเขาอีก
ซ้ำยังอุ้มหยวนหยุนขึ้นเป็นตำแหน่งหัวหน้าตระกูลอีก
เรื่องนี้เขาไม่คาดคิดมาก่อน
ข้างกายหยวนซง ยังมีคนรุ่นน้องอีกหลายคน
แต่ที่โดดเด่นกว่าคนอื่น คือชายหนุ่มชุดเขียวคนหนึ่ง
เขานั่งอยู่ตรงนั้น สายตาเย็นชา บางครั้งก็มีแววฆ่าผ่านมา
เขาชื่อหยวนเซิน
บุตรชายคนโตของหัวหน้าตระกูลคนปัจจุบัน
ถึงจะไม่ถึงขั้นหัวกะทิในสำนักศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ถือว่ามีชื่อเสียง
อีกทั้งเขายังเป็นองครักษ์ส่วนตัวขององค์ชายสามแห่งราชวงศ์
วันนี้ได้รับข่าวว่าพ่อและน้องชายถูกสังหาร