"แกบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?"
หวงหลิงหงได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด ก็แปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา
สายตามองสำรวจเจียงเสี่ยวไป๋พลางพูดว่า "ข้าเป็นองค์ชายสามแห่งราชวงศ์..."
พูดยังไม่ทันจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตัดบทขึ้นว่า "ใช่ เพราะแกเป็นองค์ชายสาม ไงล่ะ แกถึงไม่มีสิทธิ์!"
"ถ้าแกดันจะบอกว่าตัวเองมี ก็มีแค่เรื่องเดียวที่อธิบายได้..."
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นพูดว่า "แกอยากขึ้นตำแหน่ง แกอยากชิงอำนาจ!"
"พูดบ้าๆ! ฉันจะขึ้นตำแหน่งตอนไหน จะชิงอำนาจตอนไหน?"
หวงหลิงหงตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "พวกเราสามพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกันดี ความสัมพันธ์กับท่านพ่อก็สนิทสนม จะไปมีคำว่าชิงอำนาจหรือขึ้นตำแหน่งได้ยังไง?"
"ดีมาก!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น "ในเมื่อแกไม่ชิงอำนาจ แล้วก็ไม่คิดขึ้นตำแหน่ง งั้นฉันอยากถามหน่อยว่า แกเอาสิทธิ์มาจากไหน!"
"ฉัน..."
หวงหลิงหงอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนคำพูดลงคอไป ได้แต่หันไปทางท่านเฟ่ยพูดว่า "ท่านอาจารย์ใหญ่ ท่านช่วยพูดสักสองคำเถอะ!"
ท่านเฟ่ยเป็นอาจารย์ของพ่อเขา เรียกตามรุ่นนับว่า อาจารย์ใหญ่ ก็ไม่ผิดอะไร
"แฮ่ก แฮ่ก..."
ท่านเฟ่ยไม่แปลกใจเลยที่หวงหลิงหงเถียงเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ชนะ
ไอแห้งๆ สองครั้ง แล้วพูดเสียงเรียบๆ ว่า "ที่เขาพูดก็ไม่ผิด แกไม่มีสิทธิ์จริงๆ นั่นแหละ"
"อาจารย์ใหญ่ ตอนท่านมาก่อนหน้านี้ ท่านไม่ใช่บอกว่าฉันเข้าไปถามได้ไง!"
หวงหลิงหงตกใจสุดขีด