เอ่อ...
ทุกคนที่เห็นแมวเก้าหางกำลังขย้ำหงส์ปีศาจตัวนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ต่างตาโตด้วยความตกตะลึง
แม้แต่ชายที่ถือหอกยาวก็ยังแสดงสีหน้างุนงง
มัน... เป็นไปได้ยังไง?
หงส์ปีศาจที่ติดตามเขามานั้นแข็งแกร่งเพียงใด?
แต่ตอนนี้กลับถูกเหยียบจนไม่เป็นท่า?
“แมวเก้าหางตัวดี!”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้น ก่อนหงส์ปีศาจจะปะทุพลังขึ้นมาอย่างฉับพลัน เปลวเพลิงลุกโชนพวยพุ่งสู่ฟ้า สะบัดแมวเก้าหางให้กระเด็นออกไปทันที “ข้าจะสังหารแกให้ได้!”
สิ้นเสียง ปีกสีแดงเพลิงก็สยายออกอย่างรวดเร็ว
ทว่าในจังหวะนั้นเอง หางทั้งเก้าก็ม้วนตัวเข้าหาอย่างฉับไว และรั้งมันลงมาพร้อมกับเสียงของแมวเก้าหางที่ดังขึ้น “เปลวไฟกระจ้อยร่อยของแกน่ะ เทียบกับเจ้าเสี่ยวไป๋จื่อไม่ได้หรอก จะมาอวดดีต่อหน้าท่านพ่อเนี่ยนะ ดูข้าทุบหัวแกให้เละ!”
ตูม ตูม ตูม
เสียงระเบิดดังกึกก้อง คลื่นพลังโหมกระหน่ำ
ท่ามกลางนั้นยังมีเสียงอาฆาตแค้นของหงส์ปีศาจดังแทรกขึ้น
ในพงไพร มีอสูรสามตัวแอบหมอบนิ่งอยู่ มองดูเหตุการณ์จากระยะไกล
“ไม่นึกเลยว่าอสูรกายที่ติดตัวเขามาจะเป็นเผ่าแมวเก้าหาง!”
“แมวกินนก มันข่มกันโดยธรรมชาติเลยนะ!”
“จริงอย่างว่า สายเลือดของแมวเก้าหางนั้นเก่าแก่สุดจะหยั่ง พญาหงส์ตัวนี้เกรงว่าจะได้จบเห่แล้วล่ะ!”
ระหว่างที่อสูรทั้งสามกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็จ้องเป้าหมายไปที่ชายผู้ถือหอกยาว เขากระทืบเท้าขวา ร่างก็พุ่งถึงตัวทันที
ชายถือหอกรู้สึกได้ถึงภัยคุกคาม จึงเหวี่ยงหอกในมือขวางลำ ปราณเย็นวาบ “ดี! งั้นข้าจะฆ่าแกก่อน!”
ทันทีที่สิ้นเสียง หอกยาวก็พลันอาบไปด้วยกลิ่นอายเลือด