"พวกเราไปกันเถอะ!"
ในระหว่างพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาตู้เทียนฉือและคนอื่น ๆ ออกจากที่พัก
เมื่อมาถึงโถงใหญ่ เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นหยวนหยุน จึงโบกมือให้ เป็นการบอกลา
หยวนหยุนสังเกตเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เช่นกัน จึงออกมาส่งด้วยตัวเอง
แต่ระหว่างทาง พอเห็นแมวเก้าหางจ้องเธออยู่ ใบหน้าของหยวนหยุนก็ร้อนผ่าว มืออดไม่ได้ที่จะไพล่หลังไว้ข้างเอว
"แล้วเจอกันคราวหน้า!"
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋ขี่อสูรเวทที่ตู้เทียนฉือและพรรคพวกอัญเชิญออกมา เขาหันมามองหยวนหยุนอีกครั้ง ก่อนจะจากไปพร้อมกับเสียงคำรามของอสูรเวท
หยวนหยุนมองจากระยะไกล จนมองไม่เห็นแล้ว จึงละสายตากลับเข้าโรงเตี๊ยม
ทันทีที่เธอมาถึงโถงใหญ่ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น
หยวนหยุนหยิบโทรศัพท์ออกมาดูหมายเลขที่โทรมา รู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็เลือกกดรับ
ครู่ต่อมา สีหน้าเปี่ยมสุขก็ปรากฏขึ้น...
...
อีกด้านหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋และพวกตรงไปยังศาลากลาง
เนื่องจากเมืองอิ๋นอวี่เป็นเมืองระดับรอง พวกเขาจึงใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายมายังเมืองเล็กนอกเมืองหลักโดยตรง
หลังจากมาถึงที่นี่
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่รีรอให้เสียเวลา ขี่อสูรเวทมุ่งหน้าสู่เมืองหลักอีกครั้ง
ท่าทางของเขาดูเหมือนรีบร้อน
แต่หัวใจกลับสงบนิ่งขึ้นในระหว่างทาง
เมื่อเจ๋อเหอไม่ได้ส่งข่าวใด ๆ กลับมา นั่นก็พิสูจน์ได้สิ่งหนึ่ง
เหลียงหงน่าจะยังอยู่ที่ศาลาทรัพย์สมบัติ
ตราบใดที่จับไอ้อ้วนนี่ได้ เรื่องของอูชิงจู๋ก็จะต้องคลี่คลาย
เวลาผ่านไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง