ปัง!
เสียงเพิ่งสงบลง
เจียงเสี่ยวไป๋ร่อนลงตรงหน้าสัตว์อสูรทั้งสามตัวนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะเอ่ยว่า "พวกแกสามตัวนี้ คิดจะถล่มเมือง จงเหยียบข้ามศพฉัน เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อน!"
ตอนที่พูดประโยคนี้ ในใจของเจียงเสี่ยวไป๋เองก็อดไม่ได้ที่จะเอือมระอา
ถึงขั้นเรียกว่าอายเลยก็ว่าได้
แต่เพื่อแต้มผลงานนี่
ช่างเถอะ ยอมก็ได้!
และการปรากฏตัวของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ทำให้พวกฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงักไปตาม ๆ กัน สีหน้าพากันตื่นตะลึง
มีหนุ่มมาอีกคน?
ชายถือปืนคนนั้นก็ขมวดคิ้ว จากนั้นสีหน้าเย้ยหยันก็ผุดขึ้นมา
รี่เข้าไปแบบนี้ กลัวตายไม่เร็วพอหรือไง?
สัตว์อสูรสามตัวนี้ ไม่ว่าจะตัวไหนก็จัดการเจียงเสี่ยวไป๋ได้ง่าย ๆ สิ้นซากเลยใช่ไหม?
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ชายถือปืนที่คิดแบบนี้ คนที่อยู่ในเหตุการณ์แทบทุกคนก็คิดแบบนี้เช่นกัน
แต่ในตอนนี้เอง
เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
"แก...แกเป็นใคร!"
เสียงของอสูรไฟคำรามดังลั่นด้วยความตกใจ พร้อมสั่นเครือ "แค่ประโยคเดียวกลับทำให้ข้าได้กลิ่นความตาย!"
"ปราณแข็งแกร่งอะไรเบอร์นี้ ขาของข้า ถึงกับสั่น!"
เสียงของเสือดาวหินแกร่งสั่นพร่า
"หัวใจข้าจะระเบิดแล้ว!"
เสียงของพญาวานรเดือนดาวก็หวาดกลัวเช่นกัน
"ฉันให้โอกาสพวกแกครั้งหนึ่ง รวบรวมสัตว์อสูรให้ถอยไปเร็ว ๆ ไม่งั้นอย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน!"
น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋เย็นเยียบด้วยเจตนาสังหาร
"อย่าฆ่าเราเลย เรายอมแล้ว!"