“ไอ้หนู ทำอวดดีขนาดนี้ ไม่ต้องให้พวกเดียวกันช่วย ฉันคนเดียวก็อัดแกเละ!”
ชายหัวหน้ากลุ่มแปดคน เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังทำฟอร์มแบบนี้อยู่ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ไอ้หนูนี่หัวดื้อหัวรั้นขนาดนี้เลยเหรอ?
ประกายเย็นชาฉายวาบ มือขวากำแน่น
ขณะที่เขากำลังจะปล่อยหมัดเดียว ให้เจียงเสี่ยวไป๋ก้มหัวเรียกพ่อ เสียงเรียบ ๆ ก็ดังขึ้น: “โอ้โห งานนี้คึกคักดีนี่ นั่นก่งเฉินไม่ใช่เหรอ?”
สิ้นเสียง รถคันหนึ่งจากด้านนอกจอดอยู่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ชายหนุ่มในชุดขาวเดินเข้ามา
ใช่ ชุดขาวทั้งตัว
ทั้งร่างเป็นสีขาว
ผมสีขาว เสื้อยืดสีขาว กางเกงขายาวสีขาว ถุงเท้าสีขาว รองเท้าสีขาว
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนนี้แวบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ
แต่งตัวแบบนี้ แล้วยังแซ่ไป๋อีก นี่มันเจ๋งสุด ๆ เลย
แต่น่าเสียดาย ที่ตระกูลไป๋ เขาไม่เคยเห็นคนนี้
“เหอะ ลมอะไรพัดนายมาได้นะ!”
ชายหนุ่มที่ลงจากรถตู้มาขวางทางเจียงเสี่ยวไป๋และอีกสามคน หัวเราะเบา ๆ ทันที มองชายชุดขาวแล้วพูดว่า: “ไง อยากยุ่งเรื่องนี้ด้วยเหรอ?”
“ได้ไหม?”
ชายชุดขาวยิ้มแล้วพูดว่า: “พวกนายไม่รู้สึกว่า การรังแกคนแค่สี่คน แล้วยังมีสาวงามอีกสามคน นี่มันน่าละอายมากเหรอ?”
พูดไป สายตาชายชุดขาวก็มองไปทางซูจิ่นอวี๋ หวังเชี่ยนเชี่ยน และหลู่เสี่ยวหยู่
ประกายประหลาดปรากฏขึ้น โดยเฉพาะสายตาที่เพ่งมองที่ซูจิ่นอวี๋เป็นพิเศษ