"แค่นี้ก็ได้แล้วเหรอ?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความสงสัย
ระหว่างที่พูด แววตาของเขาดูเฉยเมยเล็กน้อย
ในฐานะชาวหัวเซี่ย จากนี้ไปเขาไม่อยากเก็บตัวอีกต่อไป
เขาจะบอกพวกต่างชาติให้รู้ว่า คนหัวเซี่ยไม่ได้ถูกข่มเหงง่าย ๆ
เมื่อเห็นภาพนั้น สองชายชราต่างตะลึงงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"เจ้าลูกแก้วนี่ของแกมันพังแล้วหรือเปล่า!"
ชายชราอีกคนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น
"เป็นไปได้ยังไง!"
ชายชราที่หยิบลูกแก้วออกมาพูดพลางล้วงตามตัว หยิบออกมาอีกกว่าสิบลูก
ตอนนี้เขาลองทำเองดูก่อน จากนั้นมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วกล่าวว่า "ลองพวกนี้ดูสิ!"
แต่ทันทีที่สิ้นเสียง ลูกแก้วกว่าสิบลูกที่ชายชราหยิบออกมาใหม่ก็ลอยขึ้นอีกครั้ง วนรอบตัวเจียงเสี่ยวไป๋เช่นเดิม
ขณะที่สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
ชายชราทั้งสองตกตะลึงอีกครั้ง
"ได้แล้วเหรอ?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
"ได้... ได้แล้ว!"
หลังจากเสียงของชายชราคนหนึ่งดังขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋วางลูกแก้วทั้งหมดลงบนโต๊ะพร้อมกัน "ต่อไปผมต้องทำอะไร?"
"ไม่ต้องแล้ว ดูท่าแกน่าจะเป็นผู้มีพลังจิตบริสุทธิ์!"
เสียงของชายชราดังขึ้น "ตามทฤษฎีแล้ว ลองครั้งเดียวก็พอ!"
"แต่ว่า..."
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น สายตามองไปที่แผ่นศิลานั่น "ผมอยากลองแผ่นศิลานั่นดู!"
"ได้ ลองดูสิ!" ชายชราพยักหน้า
แผ่นศิลานี้ ใคร ๆ ก็ลองได้
แม้แต่คนที่ไม่มีสิทธิ์สอบก็ยังลองได้
พวกเขาไม่เคยจำกัดเรื่องนี้